Χάσμα Χασμάτων..

Χάσμα Χασμάτων..

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Να το το χάσμα. Ανοιξε βαθύ και καθόλου ευωδιαστό, αν δεν έχει πάθει τελικώς αδράνεια η πολιτική και κοινωνική μας όσφρηση, μεταξύ τρέχουσας κυρίαρχης πολιτικής και λαού. Σκοτεινές δυνάμεις, μαύρες συμμαχίες, προσωπικές ιδιοτέλειες, κρίσεις πανικού, διαχειριστικού περιεχομένου απηυδισμένες καλές προθέσεις, μια αφόρητη σωτηριολογία πάνω σε καράβι που δεν έχει περιέργως βουλιάξει - πώς άλλωστε να κυριολεκτεί η προσομοίωση της χώρας με καράβι φάντασμα χωρίς να έχει εξοντωθεί το σύνολο του πληρώματος - σέρνεται στην αγορά της ανέξοδης γνώμης και της άκοπης δράσης.

Να το, το Χάσμα των Χασμάτων, το πραγματικό και καθόλου δημοσκοπικά, μήτε καν στατιστικά, καταγεγραμμένο, που ανοίγεται και πονάει σα φριχτή αδερφική μαχαιριά, σαν εμφύλιος μέσα σ' ό,τι απομένει ζωντανό κι οργανωμένο ως κοινωνία. Είναι η αποκοπή του ανθρώπου απ' τη δουλειά του. Αυτή που επέλεξε, που μπόρεσε, που αναγκάστηκε, που κόπιασε, που ονειρεύτηκε, που διδάχτηκε ανά τους αιώνες να βρει για να υπάρχει ως έλλογο πολιτικό ζώο. Η δουλειά έγινε κόστος εργασιακό, έγινε περιτομή για να μην αρρωστήσει το καπιταλιστικό μόριο κερδών, έγινε συλλογικά και ατομικά απαξιωμένη μάρκα σ' ένα παράνομο καζίνο συσσωρευμένου πλούτου. Η εργασία, η δουλειά, και η χειρωνακτική και η πνευματική, τόσο ως απλή φυσική επιβιωτική επιλογή του ανθρώπινου είδους, όσο και ως σύνθετη σύλληψη και έργο του εξελιγμένου ανθρώπου έχει απονοηματοποιηθεί. Αυτό, κατά τη γνώμη μου είναι, σύντροφοι και αναγνώστες, το μείζον έγκλημα του σύγχρονου καπιταλισμού, με παγκόσμιες συνέπειες που δεν μπορεί να αντέξει ο πλανήτης χωρίς να μετατραπεί σε πυρακτωμένη κι ύστερα παγωμένη σφαίρα απολιτική κι επομένως απολίτιστη.

Είναι ζήτημα τεράστιο, απίστευτα σύνθετο, απαιτεί τιτάνια συστράτευση σκέψης, επιστημονικής εμπειρίας και δράσης, καταρρακτώδους λαϊκής απαίτησης, ηρωικής αυτοθυσίας μιας, ίσως κι δύο γενεών, μια οργιώδη φαντασία για να εξευρεθούν εκείνα τα κατάλληλα επικοινωνιακά εργαλεία διάλυσης των δαιμονοποιημένων και σχεδόν παρανοϊκών ψευδαισθήσεων ότι οι πολιτικές και οικονομικές, οι φιλοσοφικές και επιστημονικές «καινοτομίες» είναι παρθενογενέσεις στον εξελιγμένο τεχνολογικώς, κόσμο μας.

Το θεόρατο νυστέρι που άνοιξε το χάσμα αυτό των χασμάτων, είναι η συνωμοτική αντιεπιστημονική παραδοχή του καπιταλιστικού συστήματος ότι μπορεί να αυτοδιαχειριστεί τα κέρδη και την κρίση του, πείθοντας εκβιαστικά έστω τους πολίτες του 21ου αιώνα, ότι η πολιτική είναι άλλο πράγμα από την οικονομία. Και διεθνώς αλλά και εδώ, στην πειραματικού πεδίου Ελλάδα, αυτό το νοητικό, πολιτισμικό, εμπειρικό και εν τέλει μαζικά αυτοκτονικό «εργαλείο» σκέψης παράγει εκτός από πραγματική βία και εντελώς πραγματική α-νοησία. Κάποιες προβεβλημένες, ελέω ΜΜΕ και του θαύματος της τεχνολογικής επικοινωνιακής εξέλιξης, σχολές κατασκευής άυλου πλούτου (όρια χρηματοπιστωτικά κι άλλα τέτοια προϊόντα «τίτλων»), βάφτισαν οικονομία τα μεγέθη των κιταπιών τους και εξαΰλωσαν την εργασία απονέμοντάς της τον τίτλο της αντίπαλης πολιτικής.

Το Χάσμα Χασμάτων είναι το έπος της καταστροφής της εργασίας ως πόλου και θεμελίου της κοινωνικής συνύπαρξης. Ο άνθρωπος μπορεί, λένε, να επιβιώσει σήμερα μόνον αν δεχτεί να υποδυθεί το ανθρωποειδές που θα προγραμματίζεται και θα τιμολογείται από τους υπεράνω πολιτικής οικονομικούς τεχνοκράτες, με την οιηματική αντίληψη ότι σώζουν τη μάζα που τους υπηρετεί ως αναλώσιμη. Το παίγνιο αυτό, πριν βυθιστεί στην άβυσσο της πραγματικότητας, γιατί θα βυθιστεί και μάλιστα με λαϊκή εξέγερση άλλης ποιότητας απ' αυτήν που μας δίδαξαν οι προαιώνιες αιματοχυσίες, θα πάρει πολύν κόσμο στο λαιμό του. Οι βόμβες νετρονίου, που εξαφανίζουν κάθε οργανική ύλη, κάθε τι ζωντανό, αλλά αφήνουν άθικτο το ανόργανο, κτήρια, μέταλλα, τσιμέντα κλπ., ωχριούν σε συνέπειες μπροστά στο πολιτικά διεστραμμένο όπλο άσκησης εξουσίας διά της οικονομίας, πάνω σε ανθρώπους που διά της εργασίας είναι η οικονομία κι επομένως η πολιτική, αυτοί καθ' εαυτούς. Θα το δούμε να κυριαρχεί ως σλόγκαν στις επικείμενες εκλογές. Σημαία πολλών κομμάτων και σχημάτων, με τους απ' έξω, πιστωτές και χορηγούς του πειράματος, να λογιστικοποιούν την αποτελεσματικότητά του. Δε θα πετύχει και πάντως δε θα κυριαρχήσει.

Το Χάσμα Χασμάτων συγγράφεται αλλά δεν τραγουδιέται. Το τέλος της εργασίας είναι και το τέλος της ζωής. Οπότε ας μη φοβόμαστε τίποτα ως φορείς του Ασματος Ασμάτων. Κύριοι και κυρίες ΧΧ καλώς ήλθατε στην ...κόλαση.

Η χούντα το 1974 παραδίδει στον "Εθνάρχη" υγιές χρέος 330 εκατ. δραχμές (υγιές διότι λόγω της μεγάλης βιομηχανικής και αγροτικής ανάπτυξης το χρέος αυτο-εξοφλείτο

• Του Όμηρου Αλεξάνδρου

Ο "Εθνάρχης" μετατρέπει το χρέος μετά από 7 χρόνια σε 8 δις (σημειώστε πετρελαϊκή κρίση του 1977).
Ο Ανδρέας κλείνει με δυο τρόπους (υπερ-πολλαπλασιασμός μισθών και εισφορών μέσα σε μια νύχτα, & των απεργιών) όλες τις ισχυρές ελληνικές βιομηχανίες.

Μιλάμε για βιομηχανίες όπως η ΙΖΟΛΑ,ΠΙΤΣΟΣ, ΕΛΙΝΤΑ, ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΠΑΤΡΑΪΚΗ, ΧΡΩΠΕΙ κτλ, και ο Παπανδρέου εφαρμόζει το οικονομικό τερτίπι που λέγεται "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους, δηλαδή παίρνει δάνεια (από τις τράπεζες του Ροκφέλερ που πρωτύτερα είχαν σχεδιάσει οργανώσει και χρηματοδοτήσει την δημιουργία του ΠΑΣΟΚ) και μοιράζει τα χρήματα στους πολίτες, δηλαδή γεμίζει την αγορά με χρήμα (όχι όμως υγιή χρήματα, αλλά δανεικά, με ασύλληπτους τόκους). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα για πρώτη φορά η Ελλάδα να καταναλώνει περισσότερα από αυτά που παράγει, βυθίζοντας την οικονομία της πολύ περισσότερο στο DEBT BASE BANKING SYSTEM.

Σκοπός του "Τσοβόλα δώστα όλα" δεν ήτανι η φιλανθρωπία όπως πιστεύει ο λαός, αλλά:...

1ον να αρχίσει ο λαός τα μεγάλα έξοδα και να συνηθίσει στα μεγάλα έξοδα
2ον να "δέσει" την Ελλάδα με τα δάνεια στις Τράπεζες
3ον για να ενεργοποιηθεί εν καιρώ το "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο φυσικών προσώπων και πολύ αργότερα το "TIGHT MONEY SYSTEM" σε επίπεδο πρώτα φυσικών προσώπων και αργότερα σε επίπεδο Κράτους.

Ο Μητσοτάκης έπειτα, βασιζόμενος στην κατάντια των ΔΕΚΟ που είχε φέρει ο Παπανδρέου, θέλησε να αρπάξει την ευκαιρία και να τις "χαρίσει" σε ιδιώτες με το αζημίωτο φυσικά.
Ο Σημίτης φέρνει την Goldman Sachs για να φτιάξει ένα SWAP (Δημιουργική Λογιστική) για να καλύψει το χρέος στα χαρτιά και να μπούμε στο Ευρώ. Η Goldman Sachs για αυτό το SWAP πήρε πάνω από 1 δις ευρώ από την Ελλάδα.

Ο Σημίτης λοιπόν κάνει την συμφωνία με την Goldman Sachs μέσω του Πέτρου Χριστοδούλου. (Ο Πέτρος Χριστοδούλου εκτός από την Goldman Sachs ήταν σύμβουλος και στην JP Morgan,γίνεται διευθυντής στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.) Αυτό το SWAP ήταν και η βάση της δικαιολογίας της σημερινής κατάρρευσης, διότι η Goldman Sachs γνώριζε τα βαθύτερα κατατόπια της ελληνικής οικονομίας.
Το ερώτημα είναι όμως, γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, ενώ ξέρανε το κόλπο, κάνανε τα στραβά μάτια;

Όπως μας ενημερώνει Γερμανός οικονομολόγος, κάνανε τα στραβά μάτια διότι η Ελλάδα δεν είναι βιομηχανική χώρα, άρα δεν είναι ανταγωνιστής της Γερμανίας ή της Γαλλίας, αντιθέτως είναι μια καλή αγορά και ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν επάνω μας, διότι θα μας δανείζανε με τόκο, και τα δανεικά πριν
φτάσουνε εδώ θα τα ξαναπαίρνανε πίσω λόγω VW, BMW, Mercedes, Opel, Audi, Bosch, Siemens, Miele, AEG, Lidl, Renault, Peugeot, Citroen, Carrefοur, αγορά οπλικών συστημάτων κτλ κτλ...

Όταν έπειτα, το 99% του ελληνικού λαού είχε παίξει στο χρηματιστήριο και η όλη κατάσταση είχε φτάσει στο ζενίθ, ήρθε η ώρα του Σόρρος. Σκάει μύτη ο Σόρρος και ξεκινάει το κατρακύλισμα. Με αποτέλεσμα να πάρουν όλα τα λεφτά του λαού που νωρίτερα τους τα είχαν δώσει με "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους μέσω του Ανδρέα. Ο σκοπός όμως δεν είχε ολοκληρωθεί, ίσα ίσα μόλις ξεκινούσε.

Το 2000, Σημίτης και Σόρρος, τραβάνε όλο το χρήμα που είχε διοχετεύσει ο Παπανδρέου μέσω του χρηματιστηρίου, με αποτέλεσμα να μείνει η Ελλάδα-αγορά χωρίς ρευστό αλλά με τεράστιους τόκους των δάνειων του Ανδρέα Παπανδρέου να μας βαραίνουν.

Ο Κώστας Καραμανλής μετά, το μόνο σωστό πράγμα που έκανε στην ζωή του ήταν να κλείσει την συμφωνία με την Ρωσία για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης. Αυτό στην Αμερική θα έκανε ασύλληπτο κακό διότι:
1. Θα κερδίζαμε υγιή χρήματα ξανά, μετά από 30 χρόνια.
2. Ποιος θα τολμούσε να πειράξει τα συμφέροντα του Πούτιν;
3. Αν το παραμύθι "μπαμπούλας Τουρκία" κατέρρεε, τα κέρδη και η επιρροή της Αμερικής θα εξανεμίζονταν, διότι αφ' ενός δεν θα μας δάνειζαν πλέον αυτοί, θα σταματούσαμε να αγοράζουμε οπλικά συστήματα από αυτούς (στην Ε.Ε. αγοράζουμε οπλικά συστήματα από Αμερική τόσα, όσα οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.μαζί), και σε καιρό πολέμου οι Αμερικάνοι δεν θα μπορούσαν να μας επηρεάσουν εφόσον τα οπλικά συστήματα δεν θα ήταν δικά τους. Αυτοί και πολλοί άλλοι λόγοι ήταν που έπρεπε να πέσει ο αποτυχημένος Καραμανλής, και στην θέση του να έρθει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Το υποτιθέμενο κρατικό χρέος μας ήταν 320 δις (χώρια αυτά που χρωστάνε οι Έλληνες ως φυσικά πρόσωπα στις τράπεζες μέσω καταναλωτικών,στεγαστικών, επιχειρηματικών και πιστωτικών καρτών- που είναι 280 δις). Από αυτά τα 320 δις, το 60% ήταν σε κρατικά ομόλογα. Κρατικά ομόλογα σημαίνει ότι το κράτος βγάζει ομόλογα, και μέσω κάποιας τράπεζας ο επενδυτής τα αγοράζει με σκοπό κάποιο κέρδος, άρα ενώ φαίνεται ως χρέος ΔΕΝ είναι χρέος, αφού ο επενδυτής έχει πληρώσει την τράπεζα για αυτά. Αυτό σημαίνει ότι εφόσον δεν τα χρωστάμε, κανείς δεν έχει αξίωση να μας ζητήσει κάτι ως αντάλλαγμα.

Με τις υπογραφές στο ΔΝΤ όμως, ο Γιώργιος Παπανδρέου ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ αυτά τα 200 ΔΙΣ (60%) του χρέους-ομολόγων από ανύπαρκτα σε υπαρκτά, και εφόσον τώρα είναι υπαρκτά ζητάνε αξιώσεις αυτοί στους οποίους χρωστάμε. Πόσο τυχαίο είναι το γεγονός ότι ο Παπανδρέου, το πρώτο πράγμα που έκανε ως πρωθυπουργός ήταν να καταμετρήσει και να κοστολογήσει την κρατική περιουσία που ω, τι ειρωνεία, ήταν όσο και το έλλειμμά μας;

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, όπως μας ενημερώνει ο Γιώργος Δελαστίκ στην Ε.Ε. είμαστε οι έβδομοι σε χρέος, στην Ευρώπη πάρα πολύ πίσω, και δεν χρωστάμε περισσότερα από τις ΗΠΑ ή την Ιαπωνία. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η Ιταλία χρωστάει 1,4 ΤΡΙΣ, η Ισπανία 1,1 ΤΡΙΣ η Ιρλανδία 870 ΔΙΣ κτλ κτλ... Οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί που ήρθαν εδώ για επίβλεψη, χρωστάνε περισσότερα από ότι εμείς...

Το χρέος είναι το μέσο χειραγώγησης ενός κράτους. Δεν δημιουργείται από τα ελλείματα του, αλλά από την συνεχή αναχρηματοδότησή του. Με λίγα λόγια, οι Γερμανοί εφευρέτες της οργανωμένης λαμογιάς και κερδοσκοπίας, οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι που μας πάσαραν μάλιστα το ΜΑΡΚΟ 2 (δηλαδή το Ευρώ), έρχονται να μας την πουν και να μας κάνουν να νιώσουμε άσχημα για την καταγωγή και την εθνικότητά μας. Ε όχι! Δεν θα τους περάσει!

Έρχονται ζιβάγκο, μούσια και άλλες τρίχες...

Έρχονται ζιβάγκο, μούσια και άλλες τρίχες...

Του Γιώργου Κράλογλου

Βγάζουν από τις ντουλάπες τα ζιβάγκο, στρατολογούν πάλι τους αξύριστους με τις σοσιαλιστικές αρλούμπες και συστρατεύονται δεξιοί και αδέξιοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για να στριμώξουν τους αριστερούς υποσχόμενοι διατήρηση του κράτους αλλά (ταυτόχρονα) και ανάπτυξη και αποκατάσταση των κοινωνικών αδικιών.

Όλα αυτά μαζί. Είτε ως αυτοδύναμη κυβέρνηση (που αποκλείεται) είτε ως συγκυβέρνηση (που είναι και το επικρατέστερο σενάριο).

Την ίδια στιγμή όμως καμιά κουβέντα για την συμφωνία τους με την Τρόικα και τους εργοδότες για καταιγίδα νέων μέτρων (βεβαίως μετά τις εκλογές) μεταξύ των οποίων την κατάργηση ή την μεγάλη μείωση του 13ου και 14ου μισθού και το τσεκούρωμα των συλλογικών συμβάσεων στους ήδη εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.

Αυτά όμως για τον Ιούνιο. Και αφού έχουν ήδη φροντίσει να προϊδεάσουν την κοινή γνώμη ότι θα έχουμε και άλλα μέτρα το καλοκαίρι.

Προς το παρόν ο στόχος των διεκδικητών της εξουσίας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι η συσπείρωση, όλων των πλευρών και τον τάσεων προς μία κατεύθυνση και η αναστροφή του κύματος διαρροών των ψηφοφόρων τους προς τα αριστερά κόμματα και τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις...

Συνεπώς μόνο αφελείς (το ολιγότερον) θα πρέπει να είναι όσοι αναθαρρήσουν σοσιαλιστικά... ακούγοντας το ΠΑΣΟΚ να μιλάει για κατανόηση των κοινωνικών αδικιών και των προβλημάτων στο βιωτικό επίπεδο των Ελλήνων. Για επανεξέταση και αποκατάσταση των αδικιών.... Για ένα σοσιαλιστικό κράτος με κοινωνικές ευαισθησίες και αγωνία για τα λεφτά των φορολογούμενων... Για αξιοκρατία και εκσυγχρονισμό στην δημόσια διοίκηση... Για παρουσία του κράτους στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας... ώστε να υπάρχει, όπως και σήμερα..., κοινωνική δικαιοσύνη στα κρατικά τιμολόγια...

Στην άλλη πλευρά επίσης μόνο φανατικοί δεξιοί και ρομαντικοί Νεοδημοκράτες (το ολιγότερον) θα πρέπει να είναι όσοι αισθανθούν ικανοποίηση ακούγοντας την προεκλογική ΝΔ να επιτίθεται στους αριστερούς και να μιλάει για τις ευθύνες του ΠΑΜΕ ή να χλευάζει του σοσιαλιστικούς σκελετούς του ΠΑΣΟΚ. Να υπόσχεται προσέλκυση επενδύσεων και επενδυτών για την εξασφάλιση θέσεων εργασίας. Να μιλάει για αποκατάσταση των απωλειών του εισοδήματος των χαμηλοσυνταξιούχων και μεροκαματιάρηδων...

Για τα “επαναστατικά” των αριστερών κομμάτων όλων των αποχρώσεων δεν υπάρχει λόγος ούτε να τα συζητήσουμε ούτε να τα σχολιάσουμε μιας και πρόκειται για γνωστά συνθήματα-κονσέρβες που μπορούμε να βρούμε από σήμερα στα ράφια με τα διάφορα σχετικά έντυπα.

Άλλωστε όσο δεν επιστρέφουμε στην δραχμή ούτε κυβέρνηση του βουνού δεν πρόκειται να δούμε...

Τι πρέπει όμως να περιμένουμε χωρίς να ξαφνιαζόμαστε και να νομίζουμε ότι βρεθήκαμε σε ανεπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα και δεν ζούμε πια στην αφρικανική χώρα μας;

Κατά την γνώμη μου δεν θα έχουμε ανένδοτο μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Επίσης να μην μας ξαφνιάσουν κάποιες “πολιτικές πάσες”, και των δύο, προς τον ΣΥΡΙΖΑ για να στριμωχτεί το ΚΚΕ.

Είναι επίσης κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ ή πτερύγων του ΠΑΣΟΚ ,που προετοιμάζουν εξόδους ή εισόδους εντός και επί των αυτών κομμάτων, θα επανέλθουν (κακές αντιγραφές) των συνθημάτων του ΠΑΣΟΚ της εποχής Ανδρέα Παπανδρέου για αποκατάσταση του ρόλου του κράτους στην κοινωνία.

Θα ακούσουμε ακόμη ανύπαρκτα πεπραγμένα και συνθήματα συσπείρωσης των συντεχνιών των κρατικών υπαλλήλων.

Όλα αυτά θα είναι βέβαια τόσο προσεγμένα που από μόνα τους θα προδίδουν την αδυναμία να γίνουν πράξη.
Από την Νέα Δημοκρατία θα έχουμε εμπόριο ελπίδας για τους ανέργους και την επιχειρηματική κοινότητα του τόπου σε όλα τα μεγέθη.

Θα ξεθαφτούν ακόμη μια φορά συνθήματα και μηνύματα για τους μικρομεσαίους. Και θα ανατριχιάσουμε ακούγοντας ότι θα ξαναχτιστεί το κράτος που θα έχτιζε ο κ. Κ. Καραμανλής αλλά ξέχασε να βάλει έστω και την πρώτη πέτρα...

Όπως από το ΠΑΣΟΚ έτσι και από την Ν.Δ. οι υποσχέσεις (μόνο για ρομαντικούς και αφελείς) θα είναι προσεγμένες και θα επιδέχονται (με φροντισμένο τρόπο) πολλές ερμηνείες.

Αυτά όμως που δεν πρόκειται να ακούσουμε με παστρικά λόγια και επιχειρήματα που να πείθουν θα είναι δυστυχώς τα εξής:

Αν το κράτος θα σταματήσει τις σπατάλες ώστε να περισσέψουν πόροι για να χρηματοδοτηθεί η οικονομία με έργα και δημόσιες επενδύσεις για να βρεθούν δουλειές και να ανακάμψει η αγορά.

Αν οι πολιτικοί και τα κόμματα θα σταματήσουν να γδέρνουν τους φορολογούμενους για να έχον τεράστιους μισθούς, αυτοκίνητα και ογκώδεις καταθέσεις στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Αν τελείωσαν και πότε θα τελειώσουν τα χαράτσια, οι συνεχείς φορολογήσεις το κυνήγι των ακινήτων και των αμοιβών.

Αν τελειώσαμε με τα μνημόνια και πότε και πως θα ανασάνει ο μισθωτός και ο συνταξιούχος.

Αν έχουν συγκεκριμένο αναπτυξιακό όραμα, ποιο είναι και με τι χρονοδιάγραμμα θα το εφαρμόσουν ώστε μέσω επενδύσεων και νέων υπηρεσιών θα μειώσουν την ανεργία σε ποσοστό που τουλάχιστον να σταματήσουμε να βλέπουμε οικογένειες να τρώνε μεσημεριανό και βραδινό στα σκουπίδια.

ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ(1928-2012)

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Μαρτίου 12, 2012

Γράφει η Σοφία Τ.
Η γυναίκα στην οποία χρωστάμε ΟΛΟΙ την ύπαρξη και σήμερα των δημοτικών τραγουδιών, αυτών των παραδοσιακών ήχων και μουσικών, με την τεράστια ιστορική και πολιτιστική αξία. Ελάχιστοι σαν αυτοί απέμειναν. Η Δόμνα Σαμίου, ταξίδεψε στα πανηγύρια του ουρανού, αλλά μας άφησε το αρχείο που η ίδια δημιούργησε, χάρη στην προσωπική της εργασία καταγραφής, για το ραδιόφωνο(ΕΙΡ) και την κρατική τηλεόραση, των ιδιαιτεροτήτων της παραδοσιακής μουσικής και τραγουδιού, επομένως και ηθών και εθίμων, πολύτιμων για την κατανόηση κάθε τοπικής κοινωνίας στο πέρασμα των αιώνων(αιώνων που σημαδεύτηκαν από πόνο και χαρά, όχι ισόποσα κατανεμημένη). Το 1971, συνεργάστηκε με τον Διονύση Σαββόπουλο, σε δίσκο με παραδοσιακά τραγούδια. Η δουλειά της είχε απήχηση και στο εξωτερικό(Γαλλία, Σουηδία κ.α.), λόγω της Ελληνικής Ομογένειας και του Ελληνισμού της Διασποράς. Εκμεταλλευόμενη την λαϊκή απήχηση των παραδοσιακών τραγουδιών, τα έσωσε ουσιαστικά από την λήθη, αλλά έδωσε ευκαιρίες και σε σημαντικούς καλλιτέχνες της δημοτικής μας παράδοσης. Το επίκαιρο, δυστυχώς, λόγω και του θανάτου της Δόμνας Σαμίου και της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα, τραγούδι είναι το ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΑΣ(μελοποίηση του ομώνυμου ποιήματος του ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ), από την συνεργασία με τον Διονύση Σαββόπουλο.
Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
ποτέ δε λένε την αλήθεια
ο κόσμος υποφέρει και πονά
και ‘σεις τα ίδια παραμύθια
Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
ποτέ δε λένε την αλήθεια
ο κόσμος υποφέρει και πονά
και ‘σεις τα ίδια παραμύθια
Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
είναι πολύ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν για σοκολατόπαιδα
μα δεν ταιριάζουνε για μένα

Παγκόσμιος πρωταθλητής στο ύψος ο Χονδροκούκης

Στις εκτιμήσεις της περί διόγκωσης του ελλείμματος του 2009, με ευθύνη του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, επέμεινε η Ζωή Γεωργαντά, κατά την κατάθεσή της ενώπιον της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής. Σύμφωνα με πληροφορίες, το πρώην μέλος της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής εκτίμησε πως το πραγματικό έλλειμμα του 2009 δεν ξεπερνούσε το 12,5% και πως ήταν δυνατόν να παραμείνει και κάτω του 10%, εάν λαμβάνονταν εγκαίρως μέτρα.Ωστόσο, ακόμα και με την καταγραφή του σε επίπεδο 13,6%, (όπως είχε γίνει πριν τον ορισμό του κ. Γεωργίου ως επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ και πριν την συμπερίληψη των ΔΕΚΟ) με τη μείωσή του κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες εντός του 2010, το έλλειμμα θα είχε προκύψει μονοψήφιο, με ευεργετικές επιπτώσεις στην ψυχολογία της αγοράς.
 Στην πράξη, όμως - κατά τις εκτιμήσεις της κ. Γεωργαντά - ο Α. Γεωργίου ακολούθησε την αυστηρότερη δυνατή μεθοδολογία καταγραφής του ελλείμματος από τις εναλλακτικές που υπήρχαν, θεωρώντας την ως υποχρεωτική, με αποτέλεσμα το έλλειμμα να εξακολουθεί να κυμαίνεται πάνω από το ψυχολογικό όριο του 10% και κατά τη διάρκεια του 2010.
 Σε ερώτηση εάν υπήρχε κατά την εκτίμησή της, «σχέδιο διόγκωσης του ελλείμματος», η κ. Γεωργαντά δήλωσε άγνοια και υποστήριξε πως το ενδεχόμενο αυτό θα πρέπει να διερευνηθεί.
 Σύμφωνα πάντα με πληροφορίες, δήλωσε πως τα πολιτικά πρόσωπα που διαχειρίστηκαν την υπόθεση αυτή, «ή ήταν άπειρα, ή ανίκανα, ή μπορεί κάποιοι και να ωφελήθηκαν».
 «Πολιτικό Μανιφέστο» το υπόμνημα
 Εκ μέρους των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που μετέχουν στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, ο Παναγιώτης Ρήγας χαρακτήρισε το υπόμνημα της κ. Γεωργαντά ως «πολιτικό μανιφέστο»: «Η κ. Γεωργαντά μου έδωσε την εντύπωση πως διακατέχεται από βαθιά άγνοια των μεθοδολογικών στοιχείων. Όταν της ζήτησα να μου ορίσει επακριβώς ποιοι φορείς δεν θα έπρεπε να μπουν στην καταγραφή και πόσο η εξαίρεσή τους θα μείωνε το έλλειμμα, η κ. Γεωργαντά δεν ήταν σε θέση να μου πει. Οι απαντήσεις της ήταν αόριστες. Μιλούσε για "πατριωτική στάση" που έπρεπε να κρατήσει η ΕΛΣΤΑΤ - κάτι που ενέχει πολιτική διάσταση».
 Ο κ. Ρήγας παρουσίασε στην Επιτροπή και e-mail της κ. Γεωργαντά προς τον Πολ Τόμσεν, σε απάντηση του e-mail, που είχε στείλει στο ίδιο στέλεχος του ΔΝΤ, ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Α. Γεωργίου. Ενώ ο δεύτερος ζητούσε από τον κ. Τόμσεν να παρέμβει, ώστε να οριστεί νομοθετικά η αποκλειστική του υπευθυνότητα στη διαμόρφωση των στατιστικών στοιχείων και καταγγέλλοντας τα μέλη της Αρχής που αντιδρούσαν στην αξίωσή του αυτή, το e-mail της κ. Γεωργαντά χαρακτηρίζει τις αναφορές του κ. Γεωργίου ως «συκοφαντικές»:
 «Επιθυμώ να σας αναφέρω, πως οι "παρατυπίες" συνίστανται στην προσπάθειά μας να εκτελέσουμε το ρόλο μας όπως περιγράφεται από το νόμο ως μέλη του Σώματος της ΕΛΣΤΑΤ, εγκεκριμένα από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Θεωρώ, εν πάση ειλικρινεία, ότι θα έπρεπε να ζητήσετε να σας δώσουμε μία αναφορά των ενεργειών μας στην Αρχή. Προσβλέπω σε μια θετική απάντηση εντός 24 ωρών, ύστερα από την οποία, προκειμένου να εξασφαλίσω την υπόληψή μου, σκοπεύω να δημοσιοποιήσω την επιστολή που έχετε λάβει», αναφέρεται επίσης στο e-mail της κ. Γεωργαντά.
 Η κ. Γεωργαντά διευκρίνισε πως είχε μιλήσει στον πρώην πρόεδρο της Βουλής Απόστολο Κακλαμάνη και τον τότε υπουργό Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου για τις ενέργειες του κου Γεωργίου, προτού στείλει το δικό της e-mail στον Πολ Τόμσεν.
 Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο βουλευτή Παναγιώτη Κουρουμπλή, από πλευράς ΠΑΣΟΚ «επιχειρείται μια προσπάθεια ισοστάθμισης των δύο e-mail». «Η αποστολή και του δικού της e-mail υπήρξε απαράδεκτη - ωστόσο η κα Γεωργαντά απευθύνθηκε πρώτα στη Βουλή και τον υπουργό Οικονομικών και μετά στον κο Τόμσεν, από τον οποίο δεν ζητά πολιτική παρέμβαση, όπως ο κ. Γεωργίου», σχολίασε ο Π. Κουρουμπλής.
 Παράλληλα, ο ανεξάρτητος βουλευτής ζήτησε να κληθούν ο κ. Γεωργίου, η κ. Γεωργαντά και ο Νικόλαος Στρόμπλος (πρώην Διευθυντής Εθνικών Λογαριασμών της ΕΛΣΤΑΤ που επίσης διαφώνησε με τον Α. Γεωργίου) σε αντιπαράσταση και να συζητηθούν τα δύο e-mail στις Επιτροπές Οικονομικών και Διαφάνειας της Βουλής

Πληροφορίες για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των γενόσημων κομμάτων...

Πληροφορίες για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των γενόσημων κομμάτων...

Τι είναι τα γενόσημα κόμματα ;

Γενόσημο κόμμα είναι ένα πολιτικό προϊόν που έχει αναπτυχθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι ίδιο με ήδη φθαρμένο κόμμα (το κόμμα αναφοράς/πρωτότυπο). Το γενόσημο κόμμα περιέχει την ίδια δραστική πολιτική ουσία όπως το κόμμα αναφοράς, σε ίδια ποσότητα και ποιότητα. Η δραστική πολιτική ουσία ενός κόμματος είναι το συστατικό που του προσδίδει την εκλογική του αποτελεσματικότητα.
Είναι ασφαλή και αποτελεσματικά ; ....

Σε ότι αφορά την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα τους τα γενόσημα προϊόντα συστήνονται μετά τη λήξη της περιόδου «αποκλειστικότητας» του πρωτοτύπου κόμματος, η οποία διαρκεί συνήθως μέχρι το πρωτότυπο κόμμα να πέσει κάτω από το ποσοστό αυτοδυναμίας. Η σύσταση των γενοσήμων πραγματοποιείται σύμφωνα με την ισχύουσα κοινοβουλευτική ισορροπία από κάποια διάσπαση ή από ατυχείς απόκληρους δελφίνους.
Ακολουθείται εξονυχιστική αξιολόγηση των εκλογοστατιστικών δεδομένων και μελέτη Συστημοϊσοδυναμίας (Systemequivalence study) ή μελέτη απορροφητικότητας διαρροών, ανάλογα με την περίπτωση του προς σύσταση γενόσημου. Τα γενόσημα φέρουν την πιστοποίηση και την έγκριση των Αμερικάνικων και Ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών Ιδρυμάτων και ελέγχονται αυστηρά από τα Εγχώρια κέντρα ελέγχου Διαπλοκής, ώστε να μην ενέχουν κινδύνους για την ασφάλεια των επενδυτών.

Σε τι πλεονεκτούν ;
Τα γενόσημα κόμματα έχουν σαφώς χαμηλότερη τιμή εξαγοράς, χορηγίας και δωροθέτησης, αφού δεν περιλαμβάνεται στο κόστος τους η απόσβεση για την έρευνα και την ανάπτυξη προγράμματος, της δημιουργίας πολιτικών θέσεων και των πειραμάτων επάνω σε ζώα - ψηφοφόρους, που έχουν ήδη γίνει από τα πρωτότυπα κόμματα (το κόστος της γνωστής "πατέντας" δηλαδή της δραστικής πολιτικής ουσίας, όπως πχ "σοσιαλισμός", "κεντροαριστερά", "πατριωτισμός", "φιλελευθερισμός", "λαϊκή δεξιά", "ευρωαριστερά", "δημοκρατικό κέντρο" κλπ).
Επίσης τα γενόσημα κόμματα συστήνονται από 100 % ανακυκλώσιμους πολιτευτές και με μεθόδους φιλικούς προς το ημετερικό περιβάλλον, με σεβασμό στην παραφύση δημοκρατία και την παράδοση.

ΠΑΙΔΕΙΑ   Από την Μαρία Παπουτσάκη.

 

Το προηγούμενο Φθινόπωρο έγινε το “έλα να δεις” στα σχολεία, λόγω της έλλειψης βιβλίων, αν όμως αυτό αναληφθεί και την ερχόμενη σχολική χρονιά, θαρρώ πως γονείς και μαθητές (όποιοι και αν βρίσκονται στο υπουργείο Παιδείας-αθώοι ή φταίχτες)το λιγότερο που θα κάνουν είναι να πάνε και να τους αποκλείσουν για να μη μπορούν να βγουν απ΄το κτίριο ούτε τη Δευτέρα Παρουσία!!!

Τα λέω όλα αυτά, όχι τόσο για τις δυσκολίες που εξακολουθούν να υπάρχουν με την εκτύπωση των τετραδίων των πανελληνίων εξετάσεων στις 21 Μαϊου. Αυτά λένε ότι θα είναι έτοιμα εγκαίρως.  Το πλέον ανησυχητικό είναι η πορεία εκτύπωσης των σχολικών βιβλίων της επόμενης χρονιάς, παρά τις διαβεβαιώσεις του υπουργείου ότι δεν υπάρχουν προβλήματα.
Ακούστε, λοιπόν ,τι συμβαίνει:  Επειδή, λόγω του «τρισκατάρατου» Μνημονίου δεν μπορούν να δεσμευθούν κονδύλια από τον προηγούμενο χρόνο για τον επόμενο, οι σχετικές διαδικασίες, άρχισαν τον Ιανουάριο του 2012. Όμως, ο σχετικός διαγωνισμός κηρύχθηκε άγονος επειδή ήταν υψηλές οι τιμές που προσφέρθηκαν, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε ήδη στον Μάρτιο -που θα έπρεπε να είναι το «πικ» της εκτύπωσης των σχολικών βιβλίων- και αυτή να μην έχει καν αρχίσει. Το περσινό  αλαλούμ, η κατακραυγή, η αναταραχή, αλλά και  τα κονδύλια που δόθηκαν για φωτοτυπίες  δεν επιτρέπουν εφησυχασμό στο υπουργείο Παιδείας . Γι’ αυτό πίεσαν την κατάσταση και κατάφεραν να πετύχουν καλύτερες τιμές, ώστε να προχωρήσουν στην κατακύρωση του διαγωνισμού.
Αλλά τα προβλήματα δεν σταματούν εδώ, διότι απομένει : Η έγκριση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, (που πέρυσι είχε καθυστερήσει χαρακτηριστικά την όλη διαδικασία ), η ανακήρυξη για τους αναδόχους εκτύπωσης και βιβλιοδεσίας και η ενοικίαση αποθηκών. Αν, τελικά,  η εκτύπωση αρχίσει τέλος Απριλίου, αρχές Μαϊου … χαιρέτα μου τον Πλάτανο….
Και να ήταν μόνο αυτά! Ένα σωρό εκκρεμότητες υπάρχουν στο υπουργείο Παιδείας, με αποτέλεσμα να τρέχουν και να μη φθάνουν…
Να τις απαριθμήσω;
-Η σίτιση στα σχολεία και τα μικρογεύματα στα παιδιά που υποσιτίζονται  επρόκειτο να αρχίσει εδώ και καιρό. Τώρα, ευελπιστούν ότι μπορεί να αρχίσει προς το τέλος του διδακτικού έτους . Δηλαδή κατά το Μάϊο. Νωρίτερα δεν γίνεται λόγω περίπλοκων διαδικασιών και γραφειοκρατίας.
-Τα νέα μέτρα και οι αλλαγές για το Λύκειο, μισοάρχισαν φέτος για τους μαθητές της πρώτης τάξης Λυκείου και μία μόνο ουσιαστική αλλαγή που αφορά σε ένα νέο μάθημα : Την ερευνητική εργασία που οξύνει την κριτική ικανότητα των μαθητών και το υπουργείο φιλοδοξεί έτσι να …ξορκίσει το φαινόμενο της παπαγαλίας. Αλλά ακόμη και αυτή η μοναδική αλλαγή εφαρμόζεται πρόχειρα, αφού οι περισσότεροι καθηγητές λένε ότι αυτοσχεδιάζουν , γιατί δεν είχαν επαρκή επιμόρφωση, ενώ οι μαθητές απλώς αντιγράφουν το google.gr.
Όσο για τις υπόλοιπες αλλαγές στο Λύκειο … αγνοείται η τύχη τους.
-Περιμέναμε από τον προηγούμενο Νοέμβριο να μας ανακοινωθεί το νέο σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ που θα άρχιζε -μάλλον- το 2014, αλλά -μάλλον- δεν θα αρχίσει, γιατί δεν υπάρχει συμφωνία για το τελικό σύστημα , μεταξύ των κομμάτων της συγκυβέρνησης. Τουτέστιν, Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλος που «κυβερνούν» τώρα το υπουργείο Παιδείας.
Βεβαίως, θα μου πείτε ότι δεν θα πάθει κανένας τίποτα αν δεν αρχίσει το νέο σύστημα το 2014 … ( Αλλοίμονο, εδώ μας έλεγαν το 2010, ότι η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2012 . Και ήρθε το ΄12 κι εμείς ούτε στη λαϊκή αγορά δεν βγαίνουμε λόγω ανέχειας και ακρίβειας) .
-Τώρα στο υπουργείο, ομάδες και παράγοντες μελετούν να αλλάξουν τις …περσινές αλλαγές των διατάξεων που αφορούν στις μετεγγραφές των πολυτέκνων που προκάλεσαν αλαλούμ, αναστάτωσαν την Ελλάδα και χιλιάδες οικογένειες , αδικώντας πολλές απ΄αυτές, ενώ το όφελος που προσέφεραν δεν ήταν τελικά και τόσο σημαντικό. Φέτος, θέλουν να διορθώσουν τις περσινές αδικίες… «Ράβε-ξήλωνε», δηλαδή…
-Περιμέναμε να αλλάξουν τα πράγματα στα Πανεπιστήμια, μ΄ένα νέο -ελπιδοφόρο- νόμο, ο οποίος κατάργησε ακόμη και το ακαδημαϊκό άσυλο. Ενα νόμο που φιλοδοξούσε να αλλάξει εκ βάθρων νοοτροπίες και κατεστημένα. Μάλιστα κόντεψε να ψηφιστεί και  από … τους υπαλλήλουςτης Βουλής! Αυτό σημαίνει λογικά ότι κάπου θα αλλάξουν τα πράγματα….
Αμ δε ! (Το είδαμε πρόσφατα με τα γεγονότα της Νομικής στο Κέντρο της Αθήνας).
Πάντως, μετά απ΄όλα αυτά, δεν μπορώ παρά να υπενθυμίσω ότι όσοι μας κυβερνούν αρέσκονται να επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι επενδύουν ή θέλουν να επενδύσουν στην Παιδεία . Κι ότι η Παιδεία είναι το μέλλον του τόπου και της φυλής και του γένους και δεν ξέρω τι άλλο… Αλλά κανένας μέχρι τώρα δεν εννοούσε αυτό που έλεγε.
Μετά απ΄όλα αυτά θα τους ξαναπιστέψετε; Εγώ όχι.

Mε την παραίτηση Παπουτσή χάσαμε… την προστασία μας !

Από τήν Στέλλα Πριόβολου.

 

Πρόσφατα, ιστορικά κτήρια της χώρας μας έγιναν στάχτη, περιουσίες χάθηκαν , συμπολίτες μας έμειναν χωρίς δουλειά στο δρόμο, στον έρημο δρόμο μιας δύσμοιρης Ελλάδας. Πριν μερικά εικοσιτετράωρα έγινε τρομοκρατική ενέργεια στο Μετρό με βόμβα , που πίσω της κρύβεται, ως φαίνεται, το «Αντάρτικο Πόλεων».
Να αποδώσουμε όλα αυτά σε… γκαντεμιά του υπουργού ; Έστω, και αυτή στη διάρκεια μιας υπουργικής θητείας μπορεί να συμβεί.
Σημασία δεν έχει αν ο εκάστοτε υπουργός είναι  η αιτία, υπεύθυνος παραμένει πάντα όταν συμβαίνουν παρόμοια γεγονότα και η ΗΘΙΚΗ-παράξενη για την εποχή μας λέξη- επιβάλλει την παραίτησή του. Όμως, ο υπουργός μας δεν αισθάνθηκε διόλου υπεύθυνος και δεν παραιτήθηκε. Σήμερα αισθάνεται υπεύθυνος για τη σωτηρία του ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτό παραιτείται για να προλάβει να προετοιμαστεί ανάλογα. Η προστασία του πολίτη ολοκληρώθηκε και ακολουθεί η… υπερπροστασία του κόμματος!
Σύμφωνοι, όμως με αυτή την τακτική θα πρέπει και οι συνυποψήφιοί του να κάνουν το ίδιο. Για σκεφθείτε να έλεγε και ο κ. Βενιζέλος ότι εγκαταλείπει τον αγώνα για τη σωτηρία της χώρας για να αρχίσει τον… προεκλογικό αγώνα!
Αλήθεια τι σημαίνει ΥΠΟΥΡΓΟΣ ; Άλλαξε η σημασία και αυτής της λέξης, γιατί ως γνωρίζω, η αρχική σημασία της είναι : υπηρέτης – βοηθός του λαού.
Τελικά, ένα είναι το συμπέρασμα : ο μεγάλος κερδισμένος στον… προεκλογικό χρόνο είναι ο κ. Παπουτσής και οι άτυχοι εμείς που χάσαμε την προστασία μας!
*Η Καθηγήτρια Στέλλα Πριόβολου είναι πρόεδρος στο Τμήμα Ιταλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μισέλ Ροκάρ: Στην Ελλάδα θα γίνει στρατιωτικό παραξικόπημα

Μια βόμβα μεγατόνων ρίχνει ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Ροκάρ με συνέντευξή του στην εφημερίδα Libaeration. «Κανείς δεν το λέει, αλλά στην Ελλάδα στο τέλος η μόνη διέξοδος θα είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα», δηλώνει ο Ροκάρ περιγράφοντας το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλεθει η χώρα μας.

Εξηγεί οτι η λιτότητα που επιβάλουν στον ελληνικό λαό οι δανειστές του θα οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη και στο τέλος η διέξοδος θα προέλθει από μια στρατιωτική δικτατορία. «Δεν γίνεται να κυβερνηθεί ένας λαός δημοκρατικά όταν του αφαιρείς το 25% του εισοδήματος του», προσθέτει ο Ροκάρ και προτείνει ως μοναδική λύση στο δημοσιονομικό αδιέξοδο των φτωχών χωρών του ευρωπαικού νότου να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος του χρέους τους.

Σώστε τους φοίνικες

   Σάββατο 3 Μαρτίου 2012

Μέσα στη μελαγχολική ατμόσφαιρα των ημερών, με την πολιτική να αφήνει το μολυβί χρώμα της στον ορίζοντα, μας διαφεύγουν απλά, μικρά και καθημερινά. Μέσα στα μεγάλα λόγια που περιγράφουν τα «σημαντικά» που χάνονται, πολλά «ασήμαντα» πεθαίνουν δίπλα μας.
Μπροστά στα μάτια μας και δίπλα μας πεθαίνουν οι φοίνικες, δεκάδες φοίνικες. Περήφανοι και μεγαλόπρεποι οι φοίνικες στολίζουν την πόλη και κάνουν σημεία της ξεχωριστά. Χτυπημένοι σήμερα από το κόκκινο σκαθάρι και την paysandisia archon πεταλούδα χάνουν σιγά – σιγά την ικμάδα τους και ξερά πια τα καταπράσινα φύλλα τους, μοιάζουν να στεφανώνουν με θλιμμένο τρόπο το νεκρό κορμό.
Θα μας λείψει η ομορφιά τους.
Γι’ αυτό μια πρόσκληση και μια έκκληση. Σώστε τους φοίνικες.
Δεν ξέρω ποιος, δεν έχω την απάντηση στο ποιος. Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης; Οι Δήμοι; Οι γεωπόνοι; Δεν ξέρω ποιος έχει τις λύσεις.
Μια συντονισμένη όμως προσπάθεια, πιστεύω, θα είχε αποτέλεσμα.
Ακούμε και διαβάζουμε ότι οι φοίνικες μπορούν να σωθούν. Ότι υπάρχει αντιμετώπιση και θεραπεία. Μια επαρκής πληροφόρηση, μια κινητοποίηση, ένα ενδιαφέρον, θα προλάβαινε πολλούς φοίνικες πριν από το τέλος τους. Όλοι, όσοι έχουν ένα φοίνικα κοντά τους, θα ήθελαν οι ίδιοι να κάνουν κάτι. Χρειάζονται συνεπώς την πληροφόρηση που είναι αναγκαία. Οι γεωπόνοι ας μιλήσουν πιο δυνατά.
Κάθε εποχή έχει τα μεγάλα της θέματα. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι και σε κάθε εποχή αυτά που φαίνονται μικρά είναι, τελικά, μεγάλα και κάποια από τα μεγάλα είναι, τελικά, μικρά.
*O Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμων.

Ένα μπουμπούκι της δημοσιοκαφρίας...

Ένα μπουμπούκι της δημοσιοκαφρίας...

Μπουμ και βγαίνω!

Από το "maltakias"

Το Δεκέμβρη του 1969 μια βόμβα που εξερράγη σε κεντρική τράπεζα του Μιλάνο σκότωσε 17 άτομα και τραυμάτισε άλλους 88.Έμεινε στην ιστορία ως Piazza Fontana Bombing. Η Ιταλική αστυνομία και τα ΜΜΕ έσπευσαν να κατηγορήσουν, τότε, το αναρχικό κίνημα και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.
Δεκάδες συλλήψεις έγιναν από το χώρο με ανύπαρκτα αποδεικτικά στοιχεία, ένας συλληφθέντας έπεσε στο κενό από τον τέταρτο όροφο της Αστυνομικής Διεύθυνσης -κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες- ενώ ο...
αναρχικός Pietro Valpreda καταδικάστηκε και φυλακίστηκε ως βασικός υπαίτιος μόνο και μόνο για να αθωωθεί πανυγηρικά αφού όμως πέρασε 16 χρόνια της ζωής του πίσω από τα σίδερα.
Έρευνες δεκάδων ετών, κυρίως ανεξάρτητων ερευνητών, έφεραν στο φως στοιχεία που αποδείκνυαν ότι η βομβιστική αυτή ενέργεια ήταν η κορύφωση μιας σειράς παρόμοιων ενεργειών της ακροδεξιάς οργάνωσης Ordine Nuovo (Νέα Τάξη). Πιο ενδιαφέρουσες όμως ήταν οι υπόγειες διασυνδέσεις της γκρούπας αυτής, όπως και πολλών άλλων, με τις Αμερικάνικες Μυστικές Υπηρεσίες και με άλλες κρατικές στα πλαίσια της Επιχείρησης Gladio.
Η Επιχείρηση Gladio ήταν ένα γενικευμένο σχέδιο του ΝΑΤΟ για την αποτροπή της ανόδου φιλοκομμουνιστικών κυβερνήσεων σε χώρες μέλη του -και όχι μόνο- στην δυτικοευρωπαϊκή επικράτεια.Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν από προπαγάνδα και έλεγχος των media μέχρι παραστρατιωτικές ομάδες,ακροδεξιές οργανώσεις,προβοκάτσια,βομβιστικές ενέργειες και ότι άλλο βάλει ο νους σας.Αιχμή του πλάνου αποτέλεσαν σε όλη τη διάρκεια της εικοσαετίας '60-'70 χώρες με ισχυρή παρουσία αριστερών κινημάτων όπως η Ιταλία,η Γερμανία και η Ελλάδα.

Την Πέμπη 1 Μαρτίου η ηλεκτρονική σελίδα του ΒΗΜΑΤΟΣ δημοσίευσε αυτό το κατάπτυστο κείμενο του αστυνομικού συντάκτη Β. Γ. Λαμπρόπουλου (ένα μπουμπούκι της δημοσιοκαφρίας) που στοχοποιούσε με αυθαίρετους συλλογισμούς την Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Χολαργού-Παπάγου,χρησιμοποιώντας αποσπασματικά μέρος παλαιότερου κειμένου της συνέλευσης και εξάγοντας ανυπόστατα συμπεράσματα επ'αυτού.
Η απάντηση της συνέλευσης ήταν άμεση.Αφού επισκέφτηκαν τα γραφεία του ΔΟΛ,συνομίλησαν με τον διευθυντή σύνταξης κ.Καρακούση (αφού ο υπεύθυνος για τη συγγραφή του κειμένου μάλλον κρυβόταν) ο οποίος και υποχρεώθηκε να αναρτήσει την απάντηση της συνέλευσης στο επαίσχυντο ανακοινωθέν της ΓΑΔΑ που υιοθετούσε η εφημερίδα. (για περισσότερα δείτε εδώ )
Εδώ το βίντεο της παρέμβασης και τα αστεία αντεπιχειρήματα του κ.Καρακούση
Επανέρχομαι δεύτερη φορά στο θέμα της υποτιθέμενης βόμβας του Μετρό γιατί βλέπω μια μεθόδευση που μου θυμίζει έντονα καταστάσεις που μόνο έχω διαβάσει ως ιστορικές αναφορές και δεν περίμενα ότι θα ζήσω κι εγώ ο ίδιος στις μέρες μου.Μια μεθόδευση στοχοποίησης των κοινωνικών αγώνων μέσω της συκοφαντίας,της προβοκάτσιας,των προληπτικών προσαγωγών έξω από σπίτια πριν από πορείες,τον εμποδισμό της ελεύθερης μετακίνησης και πολλών άλλων.
Όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που η κεντρική πολιτική σκηνή που για τόσα χρόνια βούλιαξε τη χώρα πριν την εκχωρήσει στους δανειστές,επιτίθεται στην Αριστερά ως συνυπαίτια γι'αυτό.Επειδή όλο αυτό το σκηνικό έχει αρχίσει και χοντραίνει μήπως πρέπει να αντιδράσουμε πιο οργανωμένα;
Σήμερα δεν πέρασε επικοινωνιακά η δήθεν βόμβα στο Μετρό ως απειλή.Κι αν αύριο οι ίδιοι κρατικοί-παρακρατικοί μηχανισμοί αποφασίσουν να ενεργοποιήσουν μια αληθινή τέτοια (κι όχι την αγιοβασιλιάτικη που παρουσίασαν στις φωτό) για να συντηρητικοποιήσουν την κοινή γνώμη αν και όταν αυτή αρχίσει να παίρνει τον κακό δρόμο προς την Αριστερά;
Μήπως όλο αυτό το θέατρο πρέπει να μας θορυβήσει εν τέλει ή απλώς δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι συμβαίνουν τέτοια πράγματα;

Από τον Βασίλη Μπόνιο

www.kourdistoportocali.com

Έως τώρα οι απεγνωσμένοι συμπολίτες μας αυτοκτονούσαν. Τώρα πήραν τα όπλα. Χρειάσθηκε να περάσουν δύο χρόνια ώσπου να στροφάρει αλλιώς ο εγκέφαλος.
Πολλοί θα πουν για το περιστατικό της Κομοτηνής, ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Λάθος! Η ψυχολογία είναι κοινή, φαίνεται και από τις επισκέψεις στους ψυχιάτρους.
Το Μνημόνιο τσακίζει τις προσωπικές ισορροπίες. Αποδιοργανώνει τον εσωτερικό κόσμο.
Ελάχιστοι όμως έχουν την ψευδαίσθηση ότι το πρόβλημα είναι μόνο δικό τους.
Αρκεί μια κουβέντα με το διπλανό σου, ακόμη και στο δρόμο, για να αντιληφθείς ότι και εκείνος έχει παρόμοια συμπτώματα.
Υπάρχουν εργοδότες που απολύουν με πόνο ψυχής έναν υπάλληλό τους.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι αδίστακτοι, συνήθως καλά φρουρούμενοι. Αυτό που συνέβη στη Κομοτηνή είναι προφανώς από τις «μετρήσιμες» συνέπειες που οι ειδικοί έχουν καταγράψει στις χώρες που πέρασε το ΔΝΤ.
Σου λένε θα έχουμε 1000 αυτοκτονίες και 100 απόπειρες δολοφονίας.
Υπολογισμένα κι όχι υπολογίσιμα νούμερα.
Όπως και οι ανθρώπινες ζωές-οι ζωές μας- για τους εγχώριους αχυρανθρώπους της Τρόικας.
Έτσι συμβαίνει στην ιστορία. Ώσπου έρχεται κάποια στιγμή που τα πρόβατα γίνονται λύκοι.
Ακούς τα ουρλιαχτά;

Mamma mia.

Σας τόχα πεί. Αναθεματισμένοι βλάκες…!» ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

Δήμος Μούτσης.

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει τώρα τελευταία, αλλά μ’ έχει πιάσει μια πλήρης αδράνεια.
Σαν να έφτασα πρόωρα στο τέρμα μιας διαδρομής που ήλπιζα κάπως αλλιώς να  τελειώσει. Παρακολουθώ τα γεγονότα βέβαια με θλίψη, αλλ’ αυτό το συναίσθημα δε μου είναι κάτι το πρωτόγνωρο. Τόχα από χρόνια πριν και φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος. Τόχα από τότε πούγραφα το «Γουόκ μαν» και το «Για πούλημα λοιπόν», βλέποντας αυτή την άβυσσο της πολιτικής, πολιτιστικής και πνευματικής ξεπεσούρας.  Αυτή τη λατρεία προς ό,τι το ευτελές κι αυτή την αναξιοκρατία σ’ όλο της το μεγαλείο, νάχουν κατακλύσει τα πάντα στη ζωή μας.  Πρωτοσέλιδα, κανάλια, εκδηλώσεις, συζητήσεις επί συζητήσεων, γεμάτες ως επί το πλείστον απο παραπληροφόρηση.  Βήμα συνήθως σ’ αυτούς που δεν είχαν να πουν τίποτα, παρεκτός απ’ το να καλύπτουν με όμοιες πάντα σοβαροφανείς κουβέντες ένα συγκεκριμένο χρόνο ή με κενές λέξεις ένα συγκεκριμένο χώρο.
Χρόνια τώρα το ίδιο βιολί και πάει λέγοντας.  Όμως διόλου δε μας πείραζε. Ίσα ίσα, μάλιστα, που τα επικροτούσαμε κι όλας σε τέτοιο σημείο, που άμα κάποιος  «ανθρωπάκος» πήγαινε να πει κάτι σοβαρό ή δεν έβρισκε βήμα, το πιθανότερο, ή το πολύ πολύ ως «γραφικός», αντιμετώπιζε μια κατάσταση του στυλ «Άντε, πες το ποίημα σου και τέλειωνε, να κάνουμε κι εμείς τη δουλειά μας ». Κι η δουλειά ήταν αυτή που εκούσια ή ακούσια προετοίμαζε το επερχόμενο.  «Αξίζεις; Θα σε κοντύνω να μη φαίνεσαι. Θα φωνάξω πιο δυνατά να μην ακούγεσαι, δεν έχει σημασία τι θα πω, δε με νοιάζει και κυρίως δεν ντρέπομαι, φτάνει να μην υπάρχεις εσύ, και δεν πρέπει να υπάρχεις, γιατί ξέρεις ποιος είμ’ εγώ ρε;»  Εντάξει, δεν ξέρω αλλά υποθέτω. Μάλλον είσαι αυτός που έστειλε τον Ανατολάκη στη Βουλή και γύρισε την πλάτη στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο νεοέλληνας που μόλις το πρόβλημα ξέφυγε απ’ την «πολυτέλεια της περισπωμένης» κι έπεσε στην τσέπη μας, τότε ως διά μαγείας σκίρτησε μέσα του ένας αχταρμάς αρχαίων προγόνων και Τζίπ, ΔΕΗ και πολιτισμού, Εφορίας, Σύνταξης και ιστορίας, όλα μαζί. Κι έτσι όπως τούρθαν απότομα, τα πήρε κι αυτός στο κρανίο που λένε, και μισοέντρομος  μισοπερήφανος και αγανακτισμένος, κατέβηκε στο Σύνταγμα.
Λαός να δούν τα μάτια σου. Άνθρωποι κάθε λογής, κάθε χρώματος φύλου και ηλικίας, όλοι εκεί. Άλλοι καθισμένοι στις σκάλες και στα πεζούλια κι άλλοι όρθιοι με το βλέμμα στραμμένο προς τη Βουλή, να συζητούν να συμφωνούν και να δείχνουν.
«Αλήθεια! Τι ομορφιά μπορεί νάχει αυτός ο κόσμος – όταν θέλει!» Είπα! Αλλά πριν προλάβω καλά καλά να σώσω τα λόγια μου, συνέβη το αναπάντεχο. Κάποιος εξ ημών, που κανείς μέχρι στιγμής δεν τον είχε προσέξει, ήρθε στα καλά του καθουμένου, στήθηκε μπροστά μας και κουνώντας επιδεικτικά το δάχτυλό του, άρχισε να φωνάζει: «Κάμερα σε μένα! Ο καιρός γαρ εγγύς, τόμος ένα και δύο!» Κανονικός φαινόταν, αλλά μου την έδωσε ο τρόπος του. Εγωισμός; Όπως θέλετε πείτε το αλλά εγώ δεν κρατήθηκα. Στήθηκα, λοιπόν, καμαρωτός  καμαρωτός, ύψωσα τα χέρια μου προς τον ουρανό και κοιτώντας στο πουθενά βροντοφώναξα: «Έϊβαλα! Έϊβαλα!…» Δεν ξέρω γιατί τόπα, έτσι μούρθε, αυτό όμως που ακολούθησε δεν περιγράφεται. Μιά ομάδα έξαλλων ανθρώπων όρμησε προς την πλατεία αλαλάζοντας: «Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, το Δού Νού Τού σκαρφάλωνε στα δέντρα…! Στα δέντρα εσείς; Παρθενώνες εμείς!»  Ένας άλλος μόνος του συμπλήρωνε: «Κι ο Αλλάχ θα βοηθήσει!».
Ο δικός μου στο μεταξύ είχε αλλάξει μοτίβο: «Νεφελίμ, Ελλοχίμ, τακ τακ σκληρό εξώφυλλο!»  Ξοπίσω μια άλλη ομάδα ερχόταν επαναλαμβάνοντας με έμφαση για το δίκιο του εργάτη, κι η ατμόσφαιρα τελικά άρχισε να ζεσταίνει. Πήρανε μπρός και τα τραγούδια.  Σιγανά, ταπεινά και τρυφερά τραγούδια, μαζί με θούρια, παιάνες και ύμνους βυζαντινούς. «Όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα!…»
Όλα, εκτός απ τα Ματ, που αγρίεψαν λόγω Μουσικής κι ορμήσανε κραυγάζοντας: «Σκασμός!»
Το πλήθος αντιστάθηκε: «Γαμώ τη μάνα σας!…»
«Όχι τέτοια, όχι τέτοια!» συνέστησαν οι πιο ψύχραιμοι.
Σιγά σιγά, οι περισσότεροι γυρίσαμε στα σπίτια μας. Κάποιοι άλλοι πήγαν και κάψανε γι ακόμα μια φορά την Αθήνα, κι οι υπόλοιποι, λέει, πήραν το Δάνειο.
ΥΓ: Φοβάμαι γιατί η νύχτα πούρχεται είναι μεγάλη, κι εγώ μένω ακόμα να βασανίζομαι        κολλημένος σε μια φράση από τη «Χώρα των τυφλών» του H.G.Wells: «Σας τόχα πεί. Αναθεματισμένοι βλάκες!…»

 

Βασικοί κανόνες αντρικής πάλης: Δεν χτυπάς κάποιον όταν πέσει *

Τάσος Θεοδωρόπουλος

Λεπτό κομμάτι πάγου να γράψεις κάτι συμπαθητικό για τον Πέτρο Κωστόπουλο αυτές τις μέρες. εφ' όσον από ότι έχω καταλάβει κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς ως και δοσίλογος.

Με το προφητικό δόγμα του επιθεωρητή Κάλαχαν «οι απόψεις είναι σαν τις κ...ίδες, όλοι έχουν από μία» να κυριαρχεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το Facebook,και to Twitter φαίνεται να έχουν φτιαχτεί αυτές τις μέρες μόνο για τρία πράγματα: το θάνατο της Γουίτνι Χιούστον, τη Μαντόνα που ειναι πια γριά και τη χρεωκοπία της ΙΜΑΚΟ. Όλα σε ένα και νοικοκυρεμένα, από ορδές πεινασμένων για δεκαπέντε λεπτά διασημότητας που εκφέρουν άποψη για να δικαιώσουν την ανεπάρκειά της.
Και επειδή στη Ελλάδα, ο τύπος (ηλεκτρονικός και παραδοσιακός) αντί να τροφοδοτεί τα διαδικτυακά φόρουμ συζήτησης με θέματα, αρκείται στο να τα αναπαράγει κατά το δοκούν, η παραπάνω τριπλέτα θεμάτων μεταδόθηκε σαν μολυσματική νόσος και στις αρθρογραφίες και τις ειδησεογραφίες των μέσων σαν αποκαλυπτικό ρεπορτάζ και κοινωνική ανάλυση του τσαντιριού απέναντι.
Τρεις δεκαετίες μετά την εμφάνιση του Πέτρου Κωστόπουλου στο εκδοτικό και κοινωνικό προσκήνιο της χώρας, όλοι μας ανακαλύψαμε ποιος φταίει για τα πάντα. Αφού πρώτα κάναμε ότι μπορούσαμε για να γίνουμε φίλοι του ή για να δουλέψουμε μαζί του. Αφού καταναλώσαμε το «φριχτό και εκφυλιστικό» lifestyle στο οποίο τον κατηγορούμε ότι μας έθισε. Και αφού δουλέψαμε πέντε και δέκα και δεκαπέντε χρόνια δίπλα του, χωρίς ούτε μια φορά να καθυστερήσει το μηνιάτικο, με τα πόδια πάνω στο γραφείο και το μπουκάλι της βότκας δίπλα από το PC. Ι' ve been there ive done that. Και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου το αμφισβητήσει.
Και για να τελειώνουμε, όχι δεν είμαι φίλος του Πέτρου. Υπήρξα συνεργάτης του σε δύο εντελώς διαφορετικές περιόδους της καριέρας του και της πορείας του μαγαζιού του. Στην πρώτη, που τελείωσε με την αποχώρησή μου, πριν από μια οχταετία, μόνο ντισκομπάλες δεν του είχα φέρει στο γραφείο του του ανθρώπου και go go boys (μπορεί και να το είχα κάνει αλλά η βότκα δε με βοηθάει στη μνήμη). Στη δεύτερη, που άρχισε πριν από κανένα χρόνο και τελείωσε άδοξα με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, η εποχή η ίδια δε σήκωνε ούτε ντισκομπάλές, ούτε βότκες, ούτε πολύ χαρά, ούτε πολλά λεφτά.
Παρ' όλα αυτά συνέχισα να πηγαίνω στα γραφεία της ΙΜΑΚΟ, επειδή γούσταρα. Κι επειδή δεν έχω μάθει να κατουράω πάνω στις αναμνήσεις μου. Που όσον αφορά τον Κωστό, ξεκινάνε πολλά πολλά χρόνια πριν καν μάθω να γράφω με ορθή σύνταξη τις πρώτες μου προτάσεις.
Από το πρώτο εξώφυλλο του ΚΛΙΚ με τον Max Headroom που μου άνοιξε το δρόμο, σε μια άλλη, περιοδικίστικη θεώρηση των πραγμάτων, και με έκανε να ψάχνω στα κεντρικά περίπτερα της Αθήνας περιοδικά όπως το "Face", το "Id" και το "Ιnterview".
Aπό την πολύτιμη για την εφηβεία μου αίσθηση, του ότι υπήρχε μια πιθανότητα να ανήκω σε ένα ευρύτερο, πλανητικό χωριό, με χρώμα, φαντασία, αλητεία και σεξουαλικότητα.
Από τη συνειδητοποίηση του ότι η καλύτερη γλώσσα για να γράψω ένα άρθρο, είναι αυτή που μιλάω. Για πολλά, πάρα πολλά χρόνια, το να προσληφθείς σαν συνεργάτης των περιοδικών του, ήταν τιμή. Και χαρά και τιμή.
Αυτό ειδικά ας το θυμηθούν όσοι σήμερα τον κατηγορούν για έπαρση, γιατί έχω πολλά ονόματα στην ατζέντα του μυαλού μου, που μπροστά τους η όποια έπαρση του Πέτρου και δικαιολογημένη υπήρξε και μάλλον παιδική. Στρατιές δημοσιογράφων πολλοί από τους οποίους σήμερα τον βρίζουν, κυκλοφορούσαν στην πιάτσα, πηδούσαν, κι έτρωγαν τσάμπα, με το ύφος του καρδιναλίου που συνοδευόταν από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ; εγώ δουλεύω στου Κωστόπουλου». Βασιλικότεροι του Βασιλέως και επίδοξοι ιζνογκούντ (θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη) σε πιθηκιστικό ντελίριο ξιπασιάς που άπαξ και τολμούσες να εμφανιστείς μπροστά στα διευθυντικά τους γραφειάκια, χωρίς να φοράς Prada, δεν έμπαιναν καν στον κόπο να διαβάσουν το κείμενό σου να δουν αν αξίζει.
Μια ζωή λέτσος εμφανιζόμουνα στο γραφείο του, και χίλια άλλα, αλλά μια φορά ο Πέτρος όπως εγώ τον γνώρισα, τέτοια υποτιμητική ματιά δε μου έριξε. Και χάδι μου έριξε, και μπινελίκια μου έριξε, και μαλάκα με είπε μέσα του όπως τον έχω πει κι εγώ. Ευτυχώς δηλαδή για να μη βαριόμαστε. Το θέμα όμως είναι, ότι όπως εκείνος, δεν άσκησε κριτική στο δικό μου απονενοημένο life style, έτσι κι εγώ, όσο και αν διαφωνώ θεμελιωδώς με κομμάτια του δικού του, δεν έχω λόγο να το κρίνω. Ειδικά αυτή τη στιγμή.
Αν ήμουν μάγκας και κάτι μου την έσπαγε πάνω του, να πήγαινα τότε, να του το πω. Ότι είσαι έτσι και γιουβέτσι και στουπέτσι. Κατάμουτρα. Όχι όμως τώρα.
Είδα ανθρώπους που τον βρίζουν να πιάνουν δίπλα του δουλειά για να τον ξαναβρίσουν αμέσως μετά, μόλις έφυγαν. Avant garde συγγραφικούς ρυθμιστές της προχωρημένης καλλιτεχνικής σκηνής που τον κράζουν για το νεοπλουτίστικο τρόπο ζωής του και τις αξίες που προάγει να αναπαράγουν κατ' ιδίαν τα χειρότερα στοιχεία του χαρακτήρα του.
Και πάλαι ποτέ χαρωπά και πρόθυμα 25χρονα, να ανακαλύπτουν πάνω του τον εωσφόρο αυτοπροσώπως, μόνο και μόνο επειδή και οι ίδιοι εχουν καβαντζάρει πλέον τα 40άντα τους και δεν τους αρέσει. Δεν φταίει όμως ο Πέτρος αν εσύ κούκλα μου γέρασες χωρίς μερτικό στη χαρά της ζωής.
Οι τελευταίοι μήνες στην ΙΜΑΚΟ, ήταν δύσκολοι, το ομολογώ. Με δεδουλευμένα που δεν έχουν πληρωθεί, κατασχέσεις και καταχνιά. Μόνο στην ΙΜΑΚΟ; Ότι δηλαδή οι όποιες λάθος οικονομικές κινήσεις έγιναν στην εταιρεία, και η συνεπακόλουθη καθοδική πορεία, οφείλεται στις διακοπές του Πέτρου στη Μύκονο και στη Νέα Υόρκη, το σκάφος του και τον ρουχισμό του; Με αυτή τη λογική, το μισό Ψυχικό θα έπρεπε να έχει μετατραπεί σε νεκρή ζώνη. Γιατί μια χαρά και δυο και τρεις πλούσια ζωή έζησε ο Πέτρος, επ' ουδενί όμως την πλουσιότερη, μη δουλευόμαστε κι όλας. Άσε που αυτά που ο Πέτρος χάρηκε σαν λούσο, στο μεγαλύτερο τους μέρος, οφείλονται όχι στη δική του προσωπική σπατάλη, αλλά στην ανοιχτή κάρτα εισόδου που είχε σε όλα τα σαλόνια, βάσει της δύναμης των προϊόντων του, δηλαδή των περιοδικών του.
Το να κατακρίνεις την πτώση της ΙΜΑΚΟ, βασισμένος στο αν ο Πέτρος μπανιαριζόταν στην Ψαρρού κι όχι στο Ψαροκόκαλο μπαρ, δεν μου δηλώνει τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την επιθυμία σου να «ήσουν κι εσύ στο κότερο». Απλά τώρα πια που κότερο δεν υπάρχει, σε παίρνει να το παίξεις μάγκας, εφ' όσον ξέρεις ότι δεν έχεις να χάσεις κάτι.
Ναι, η Γουίτνι Χιούστον ήταν μια ταλαντούχα πρεζού (την κακομοίρα), η Μαντόνα είναι μια ξεμωραμένη πενηντάρα που βγάζει τον κώλο της έξω (την κακομοίρα) και ο Πέτρος Κωστόπουλος ένας χρεωκοπημένος εκδότης, υπεύθυνος για όλα τα δεινά του τόπου που πληρώνει την ύβρη του (τον κακομοίρη).
Εσύ, που όλα αυτά τα χρόνια, συντήρησες τα παραπάνω, πόσο κακομοίρης δεν αισθάνεσαι; Ή πόσο κακομοίρης αισθανόσουν πάντα, απλά τώρα μπορείς να το εκφράσεις, γιατί στα πλαίσια μιας ολόκληρης χώρας σε κατάσταση κακομοιριάς, κανείς δεν πρόκειται να σταθεί στο δικό σου, προσωπικό και ηθικό πάνω από όλα έλλειμα; Το οποίο και για να τελειώνουμε, είναι το μοναδικό που δεν αναπληρώνεται ούτε δανειοδοτείται. Από αυτό, αν πέσεις, δε σηκώνεσαι. Από το χρηματικό, μπορεί να σου πάρει λίγο παραπάνω, αλλά θα σηκωθείς. Ειδικά αν είσαι κάποιος που ξεκίνησε από το μηδέν, όπως ο Πετρος και που το έχει ξανακάνει. Και που του το εύχομαι, όχι για κανένα λόγο ιδιαίτερης συμπάθειας, απλά επειδή γουστάρω να δουλεύω σε γραφεία που βάζω τα πόδια μου πάνω κι έχω τη βότκα το μπουκάλι δίπλα μου χωρίς να μου τα πρήζει το αφεντικό μου.

*(ειδικά όταν πρόκειται να ξανασηκωθεί)

Αντώνη πάρ΄το αλλιώς.

Ποίημα.

Κ.Καββαθάς : Η ζωή μετά…

του Κ.Καββαθά
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο “1^ο ΘΕΜΑ” στις 26.02.12
Η συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους επαναφέρει στο προσκήνιο το παλαιό ερώτημα αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο. Η δική μου άποψη είναι πως και βέβαια υπάρχει μια και, αυτό που αποκαλούμε «ζωή» δεν είναι παρά ένα σοφά σχεδιασμένο ολόγραμμα το οποίο έχει την δυνατότητα να ανακατατάσσει τα στοιχεία που το αποτελούν κάθε νανοδευτερόλεπτο με αποτέλεσμα να νομίζουμε ότι ζούμε ενώ δεν έχουμε καν γεννηθεί. Αν η θεωρία μου για την ζωή μετά φαντάζει (και είναι) δυσνόητη φανταστείτε τι είναι η θεωρία για την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους που υπογράφηκε στις 20/2 με το Eurogroup ύστερα από διαπραγματεύσεις 13 ωρών. Οι αποφάσεις δεν προκαλούν έκπληξη αφού, το μεγαλύτερο μέρος, αφορά στην συμμετοχή των ιδιωτών (PSI), από «κούρεμα» από 50% στο 53,5% -για καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό και να επιτευχθεί ο στόχος του 120% μέχρι και το 2020 (αναφορικά με το χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ).
Εδώ τίθενται αμείλικτα τα ερωτήματα: υπάρχει ζωή μετά το Κούρεμα; Θα επιτευχθούν οι στόχοι, με δεδομένη την οικονομική πολιτική λιτότητας που εφαρμόζουν οι επιστήμονες του Ιδρύματος Roslyn στο οποίο γίνονται πειράματα για ένα νέο τύπο Έλληνα πολίτη; Ποιο απλά μετά το πρόβατο Ντόλι θα δημιουργηθεί πρόβατο Μήτσος το οποίο θα αμείβεται με 510€/μήνα και θα δίνει στη ΔΕΗ 1100; Θα υπάρξει προβατίνα Μαρίκα που θα ζει με σύνταξη 350 ευρώ και θα πληρώνει 550; Αυτά, και άλλα,  είναι τα αμείλικτα ερωτήματα που περιμένουν να διευκρινιστούν με 356 υπουργικά διατάγματα που θα υπογραφούν μέχρι τις 16 Μαρτίου οπότε θα φθάσουν στη χώρα 300 γενετιστές του Ινστιτούτου για να προσφέρουν «τεχνική βοήθεια» για την μετάλλαξη  του Έλληνα πολίτη ο οποίος, όπως είναι γνωστό «μαζί τα έφαγε».
Ολλανδοί, Αυστριακοί και Φιλανδοί γενετιστές λένε πως  δεν υπάρχει περίπτωση να επιτευχθεί ο στόχος της δημιουργίας μιας ελληνικής Ντόλι,  κάτι που θα οδηγήσει στη συνέχιση του σπιράλ που έχει μπει η ελληνική οικονομία. 
Αν και η πιθανότητα είναι μικρή δεν μπορεί να  αποκλειστεί μια δυσάρεστη έκπληξη από τη μη ολοκλήρωση του PSI+ ή και την χρεοκοπία εντός ευρώ κάτι που θα οδηγήσει στην προβατοποίηση του λαού που, με τη σειρά της, θα οδηγήσει στη πώληση του αεροδρομίου Ελληνικού και στην ανάθεση της διαχείρισης των απορριμμάτων της μείζονος πρωτευούσης στην MKO “i4U&U4me” που ανήκει σε συγγενή παράγοντα της μεταμοντέρνας πολιτικής ζωής.  
Με δεδομένο το γεγονός ότι, ο γράφων δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο για να συνεντευξιασθεί με τους γενετιστές θα αναφερθώ στις επίσημες ανακοινώσεις  για το Β’ πακέτο στήριξης που περιλαμβάνει βοήθεια 130δις ευρώ και απομείωση του δημοσίου χρέους στο 120,5 % του ΑΕΠ έως το 2020. Η διαφορά από το 129% (σύμφωνα με την έκθεση βιωσιμότητας μέχρι το 120,5%), καλύφθηκε από τους ιδιώτες και την αύξηση της συμμετοχής τους στο Κούρεμα στο 53,5% έναντι 50% που προβλεπόταν στη συμφωνία του Οκτωβρίου. Σαν αποτέλεσμα το πραγματικό κούρεμα (των προβάτων) πρέπει να υπολογίζεται στο 74 με 75%, έναντι του 70%. Πάρα και πάνω απ’ όλα η συμφωνία προβλέπει τη  δημιουργία ειδικού χώρου ενδιαίτησης προβάτων ή λογαριασμού μέσω του οποίου (τα πρόβατα) θα καταβάλουν το ποσό εξυπηρέτησης του χρέους που «μαζί δημιούργησαν».
Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Rosslyn, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Ολι Ρεν, και η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ έγινε λόγος για ένα σημαντικό βήμα για την δημιουργία μιας ανώτερης ράτσας προβάτων που, με την εργασία τους θα παράγουν 100% περισσότερο μαλλί ώστε το κούρεμα να φθάνει το 70% και τα νέα δάνεια στα 600 δισεκατομμύρια ευρώ. Για να αντιμετωπισθεί ο φαύλος κύκλος της λιτότητας και τα γενετικά τροποποιημένα πρόβατα να μπορούν να βγάζουν αρκετό μαλλί προβλέπεται η «αξιοποίηση» του αεροδρομίου Ελληνικού με την κατασκευή ουρανοξυστών και καζίνο αλλά και η ενεργοποίηση του προγράμματος «ΗΛΙΟΣ» που προβλέπει την σπορά όλων των ελεύθερων χωραφιών με φωτοβολταϊκά που θα παράγουν ρεύμα που η Ζίμενς θα πουλάει στη Γερμανία που με τη σειρά της θα το πουλάει στα «πρόβατα» του ευρωπαϊκού νότου. Όπως είπε και ο υπουργός Πάγκαλος το Μνημόνια 1 και 2 αποτελούν ευλογία για την Ελλάδα._Κ.Κ.
Υ.Γ  Όχι μόνο δεν έδωσαν αποζημιώσεις για τα εγκλήματα στη διάρκεια του 2^ου Π.Π. αλλά θησαύρισαν πουλώντας κουζίνες, πλυντήρια, μερσεντέ, μπέμπες και άουντι, υποβρύχια και τανκ, για να μην αναφερθώ στις καφετιέρες της Μπάκντορ. Και αφού έβγαλαν τα κέρδη της αρκούδας ζητάνε και τα ρέστα. Ποιος Έλληνας πολιτικός έχει τις κοχόνες να θέσει αυτές τις ερωτήσεις; Ο Luke Papadaimos θα πείτε και μεγάλο το δίκιο σας!
Τελευταία σημείωση: Τα γιουσουφάκια του “ΕΛΙΑΣΕΚ”, τα άλλα των  καθεστωτικών ΜΜΕ, οι σοροτρόφιμοι και οι metrosexuals της Κηφισιάς θα πουν ότι, για την καταστροφή ευθύνεται ο λαός. Έχω μία πρόταση για όλους αλλά, η …ανατροφή μου δεν επιτρέπει να την γράψω!
http://netakias.wordpress.com/2012/02/29/ever_after/

Επιστρέφετε στη δραχμή το 2013»

Τη βεβαιότητα για επιστροφή της χώρας μας στη δραχμή εκφράζει η κορυφαία οικονομολόγος του ιδρύματος του Νουριέλ Ρουμπινί, Mέγκαν Γκριν. Η στενή συνεργάτις του «γκουρού» των αγορών επισημαίνει ότι η ελληνικής έξοδος από την ευρωζώνη θα λάβει χώρα
στο τέλος του 2013, μέχρι τις επόμενες γερμανικές εκλογές, λόγω του μεγάλου πολιτικού κόστους που έχει σήμερα για τους Ευρωπαίους ηγέτες. Παράλληλα, τονίζει ότι το Μνημόνιο είναι λάθος, διότι δεν περιλαμβάνει αναπτυξιακούς στόχους, ενώ υπογραμμίζει πως το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών δεν θα έχει καμία σημασία, επειδή -πλέον- τις αποφάσεις για την Ελλάδα τις λαμβάνει η τρόικα...

Εχουμε συμπληρώσει δύο χρόνια από την έναρξη των προσπαθειών διάσωσης της Ελλάδας, η κρίση όμως έχει βαθύνει. Πιστεύετε ότι οι ευθύνες βαρύνουν περισσότερο τους Ευρωπαίους ηγέτες ή τους Ελληνες πολιτικούς;

Θα έλεγα ότι φταίνε και οι δύο. Το Μνημόνιο που υπογράφηκε το 2010 είχε πολύ επιθετικούς στόχους, οι οποίοι δεν ήταν ρεαλιστικοί, όπως άλλωστε αποδείχθηκε. Επειδή λοιπόν το Μνημόνιο δεν προέβλεπε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να επιτευχθούν οι στόχοι του, η ελληνική κυβέρνηση διάλεξε τον ευκολότερο δρόμο, δηλαδή τη μείωση των μισθών και των συντάξεων και παράλληλα την αύξηση της φορολογίας. Η εσωτερική αγορά της Ελλάδας δεν προσαρμόστηκε σε αυτή τη βίαιη αλλαγή και γι’ αυτό σήμερα η κρίση είναι μεγαλύτερη.

Πιστεύετε ότι με τις αποφάσεις του πρόσφατου Eurogroup για τη νέα δανειακή σύμβαση και το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων θα βελτιωθούν οι συνθήκες για την ελληνική οικονομία και θα επιτευχθεί ο στόχος για τη βιωσιμότητα του χρέους;

Οχι, δεν θεωρώ ότι οι πρόσφατες αποφάσεις θα ανταποκριθούν στο ελληνικό πρόβλημα. Η συμφωνία για το PSI ανταποκρίνεται μόνο σε ένα ποσοστό για τη μείωση του χρέους. Τα πραγματικά δεδομένα της ελληνικής οικονομίας δείχνουν ότι το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώνεται και θα συνεχίσει να συρρικνώνεται για τα επόμενα χρόνια, επειδή δεν υπάρχει ο στρατηγικός στόχος για την επίτευξη αναπτυξιακών ρυθμών. Αν ένα κράτος στοχεύει μόνο στην καταπολέμηση του χρέους και όχι στην επίτευξη ανάπτυξης, τότε η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας δεν θα έρθει ποτέ. Κινδυνεύετε άμεσα να βρεθείτε στο σημείο όπου ήσασταν πριν από μία εβδομάδα, όταν δεν είχαν κλειδώσει το PSI και η νέα δανειακή σύμβαση.

Οι αποφάσεις που ελήφθησαν, όμως, έχουν μεγάλο κόστος για τους πολίτες, οι οποίοι βλέπουν τους μισθούς τους να μειώνονται και πιστεύουν ότι θα δεχθούν μεγαλύτερες περικοπές μέχρι το καλοκαίρι. Ευσταθεί το επιχείρημα ότι η μείωση μισθών θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας;

Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας δεν έρχεται μέσα από μια τόσο ακραία λιτότητα. Στην ουσία, η μείωση των μισθών αποτελεί μια εσωτερική υποτίμηση, αλλά ο ουσιαστικός στόχος, που είναι η τόνωση της επιχειρηματικότητας, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και τη μείωση της γραφειοκρατίας που απαιτείται για να ανοίξει κάποιος μια επιχείρηση.

Υπάρχουν πολλές φωνές στην ευρωζώνη που λένε ότι με το δεύτερο πακέτο διάσωσης δεν θα αποφευχθεί οριστικά η χρεωκοπία της Ελλάδας και η έξοδός της από το ευρώ. Πιστεύετε πως η απειλή αυτή παραμένει μεγάλη;

Ναι, πιστεύω ότι η έξοδος της χώρας σας από το ευρώ θα κλειδώσει μέχρι το τέλος του 2013, όταν θα γίνουν οι επόμενες γενικές εκλογές στη Γερμανία. Η απόφαση για χρεωκοπία της Ελλάδας θα έχει -εκτός των άλλων- και έντονο πολιτικό κόστος για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες. Επειδή λοιπόν οι συμφωνίες που έχουν ληφθεί για τη διάσωση της Ελλάδας δεν είναι ρεαλιστικές, η μόνη λύση που διαβλέπω αυτή τη στιγμή για την επίτευξη αναπτυξιακών ρυθμών είναι η επιστροφή στη δραχμή.

Δηλαδή, ο μόνος τρόπος για επίτευξη ανάπτυξης στην Ελλάδα είναι το σοκ της εξόδου από το ευρώ;

Δεν νομίζω ότι στο σημείο που έχουμε φτάσει κάτι τέτοιο θα αποτελούσε σοκ. Σίγουρα βραχυπρόθεσμα, η έξοδος από το ευρώ θα προκαλούσε τεράστια προβλήματα, καθώς το κόστος των εισαγωγών θα διπλασιαζόταν και αυτό θα είχε πολλές επιπτώσεις, αφού η Ελλάδα έχει μικρή παραγωγικότητα ακόμη και σε βασικά αγαθά, όπως τα τρόφιμα. Αν παραμείνετε στο ευρώ, όμως, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να επιστρέψει σε αναπτυξιακούς ρυθμούς για τουλάχιστον μία δεκαετία και αυτό είναι κάτι που δεν θα αντέξουν οι Ελληνες πολίτες.

Πιστεύετε πως αυτό θα γίνει επειδή οι ισχυρές οικονομίες της ευρωζώνης προστατεύονται πλέον από το ενδεχόμενο μιας χρεωκοπίας στην Ελλάδα;

Εδώ και έναν χρόνο, υπάρχουν κάποιες ευρωπαϊκές οικονομίες που έχουν πλήρη σχέδια για το πώς θα αντιδράσουν στην περίπτωση μιας ελληνικής χρεωκοπίας. Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρη ότι οι οικονομίες της ευρωζώνης είναι προστατευμένες από αυτό το ενδεχόμενο. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά αν οι τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης θα μπορέσουν να αντέξουν μια ελληνική χρεωκοπία, ενώ ξαναλέω ότι θα υπάρξει και πολιτικό κόστος για τις ευρωπαϊκές χώρες, το οποίο δεν γίνεται να εκτιμηθεί σήμερα.

Κάποιοι Ευρωπαίοι πολιτικοί πιστεύουν ότι αυτή η ανατροπή στον σχεδιασμό της ελληνικής διάσωσης μπορεί να έλθει και νωρίτερα, με αφορμή τις εκλογές στην Ελλάδα, που αναμένονται εντός των επόμενων μηνών...

Οι ελληνικές εκλογές δεν έχουν καμία σημασία πλέον. Το πιθανότερο -και αυτό που πιστεύω κι εγώ- είναι ότι μετά τις εκλογές θα προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. Οποιος όμως και αν εκλεγεί, δεν θα έχει καμία εναλλακτική επιλογή από την εφαρμογή όσων επιβάλλει η τρόικα. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν κόμματα στην Ελλάδα που ζητούν ξεκάθαρα την απομάκρυνση από το ευρώ, εκτός από το ΚΚΕ. Αρα, όποιο κι αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα, τις αποφάσεις στην Ελλάδα θα τις λαμβάνει η τρόικα.

«Διευκολύνετε τις νέες επιχειρήσεις»

Αν ήσασταν σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης, ποια στρατηγική θα προτείνατε για την έξοδο της χώρας από την κρίση;

Σε έναν ιδανικό κόσμο, η στρατηγική που θα πρότεινα στην ελληνική κυβέρνηση θα είχε να κάνει με τον περιορισμό της γραφειοκρατίας, ώστε το άνοιγμα μιας νέας επιχείρησης να είναι πιο εύκολο και οι υπάρχουσες επιχειρήσεις να μπορούν να λειτουργούν με λιγότερα εμπόδια. Ομως, δεν ζούμε σε έναν ιδανικό κόσμο και δεν νομίζω αυτά που λέω να μπορούν να γίνουν σύντομα πραγματικότητα. Σε αυτό βέβαια δεν φταίνε οι ίδιοι οι Ελληνες, που σε καμία περίπτωση δεν είναι τεμπέληδες, όπως πιστεύουν κάποιοι στην Ευρώπη. Την ευθύνη έχει το ελληνικό πολιτικό σύστημα και τα δομικά προβλήματα που έχει δημιουργήσει στη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας.

*Η Μέγκαν Γκριν εξειδικεύεται στις αναλύσεις που αφορούν Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Γερμανία. Είναι επικεφαλής Οικονομολόγος στο ίδρυμα Rubini Global Economics, που ανήκει στον γνωστό οικονομολόγο Νουριέλ Ρουμπινί, ο οποίος εσχάτως «βομβαρδίζει» τον διεθνή Τύπο με προβλέψεις περί ελληνικής χρεωκοπίας.

Στον Αλέξανδρο Κόντη

Real.gr

Φτάνει μια μέρα, στη ζωή κάθε άντρα που έρχεται η στιγμή του απολογισμού, γράφει σήμερα σε άρθρο του ο Πέτρος Κωστόπουλος αναφερόμενος στο τέλος της εκδοτικής πορείας της ΙΜΑΚΟ που σφράγισε τον περιοδικό Τύπο στην Ελλάδα τα τελευταία 17 χρόνια. Ο Πέτρος Κωστόπουλος παρομοιάζει το το τέλος της ΙΜΑΚΟ με το θάνατο ενός παιδιού του.
Το άρθρο του Πέτρου Κωστόπουλου:
«Φτάνει μια μέρα, στη ζωή κάθε άντρα, η στιγμή του απολογισμού. Τώρα είναι η δική μου. Είναι πια προφανές ότι η ΙΜΑΚΟ δεν μπορεί να συνεχίσει κατ' οποιονδήποτε τρόπο να λειτουργεί όπως συνέβαινε επί 17 συναπτά έτη. Αυτό σημαίνει ότι εγώ απέτυχα -έστω κι αν οι συνθήκες που επικρατούν στο χώρο του Τύπου είναι "δολοφονικές". Ο τζίρος των περιοδικών έχει πέσει μέσα σε τέσσερα χρόνια από 70% έως 90% ενώ στα ραδιόφωνα οι ζημιές αγγίζουν το 60%. Από το 2008 που ξεκίνησε η κρίση προσπάθησα με όλους τους τρόπους να κρατήσω την ΙΜΑΚΟ ζωντανή. Ακόμα και στους χειρότερους εφιάλτες μου δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η εξέλιξη στην οικονομία και ειδικά στον Τύπο θα ήταν τόσο άσχημη, τόσο άγρια. Επί τέσσερα συναπτά έτη προσπάθησα με όλους τους τρόπους να κρατήσω ζωντανό το μαγαζί επενδύοντας ότι είχα και δεν είχα σε ψυχικό, σωματικό και οικονομικό δυναμικό. Διαψεύστηκα. Στην προσπάθεια μου αυτή επένδυσα ότι είχα και δεν είχα σε κινητό ή ρευστό στην εταιρεία. Τη γέννησα και ο θάνατός της σήμερα ισοδυναμεί με το θάνατο ενός παιδιού μου. Με το θάνατο του μέλλοντός μου. Γνωρίζω πολύ καλά ότι η ανθρωποφαγία που ειφίσταμαι αυτές τις ημέρες έχει τις ρίζες της σε άλλες αιτίες. Όλα όσα διαβάζω πια ξεπερνούν και την πιο αρρωστημένη φαντασία. Όταν φτάνουμε στο σημείο να υποθέσουμε ότι το ΚΛΙΚ ή το Nitro, δύο και μόνο περιοδικά, είναι αυτά που προκάλεσαν την καθίζηση της χώρας, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις μεταμορφωθεί στο εξιλαστήριο θύμα μιας στρεβλής κατάστασης!
Δεν ήταν οι Υπουργοί Οικονομικών που μιλούσαν για το χρηματιστήριο, δεν ήταν οι τραπεζίτες που διέβλεπαν μια διαρκή άνοδο, δεν ήταν οι οικονομικές εφημερίδες που πόνταραν σε ψόφια «γκανιάν», δεν ήταν τα μεγάλα συγκροτήματα των οποίων οι ναυαρχίδες πόνταραν στη διαρκή ανάπτυξη και στο διαρκές κέρδος. Δεν θέλω να αποποιηθώ των ευθυνών μου, αλλά θεωρώ αστείο να υποθέσει κανείς ότι την καταναλωτική, τη χρηματιστηριακή και την επενδυτική Ελλάδα την καθόριζε ένα και μόνο περιοδικό του «βλάχου» Κωστόπουλου! Θα ήταν εντυπωσιακό να διαθέτουν τόση δύναμη τα προϊόντα μου, αλλά οι αναγνώστες μου έχω την αίσθηση, αγαπητοί, ότι δεν φτάνουν ούτε για τα κόλυβα σε μια χώρα 10.000.000 ανθρώπων. Δεν λέω, βέβαια, άλλα συγκροτήματα προμοτάριζαν το «lifestyle» Porsche, Franck Muller και Hermes, αλλά να με συγχωράτε δεν ήμουν εγώ αυτός. Το «ΚΛΙΚ» στα ντουζένια του θεωρούταν ένα προϊόν του ελληνικού περιθωρίου. Οι παλιότεροι θα το θυμούνται καλά.
Το 1995 έπειτα από μια διαφωνία με το αφεντικό μου, τον Άρη Τερζόπουλο, αποφάσισα με «συμπαίκτες» τους επιχειρηματίες κ. Μαρινόπουλο και Ιωάννου να δημιουργήσουμε την ΙΜΑΚΟ. Ο καθένας μας κατείχε το 33% και όχι δεν μας βοήθησε το ΠΑΣΟΚ όπως διατείνονται κάποιοι κρετίνοι εδώ και χρόνια. Διότι το ΠΑΣΟΚ ενδιαφερόταν αποκλειστικά για τον mainstream πολιτικό Τύπο (ενίοτε και τον περιθωριακό), οποίος έφτιαχνε τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα.
 Είμαι περήφανος (και σίγουρα αρκετά μαλάκας) που ποτέ δεν πήρα παρά πενταροδεκάρες από τις κρατικές διαφημίσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ όπως όλος ο περιοδικός τύπος και όλα τα μουσικά ραδιόφωνα. Κάμποσες εφημερίδες της πλάκας που καρπώνονταν 50 φορές περισσότερα από την κρατική διαφήμιση απ' ότι ένα συγκρότημα με 1.500.000 αναγνώστες ή ακροατές. Αλλωστε αυτά περιέχονται σε διαρκείς διαμαρτυρίες τόσο των μουσικών ραδιοφώνων όσο και των περιοδικών όχι μόνο των δικών μου, αλλά του συνόλου της Ελλάδας. Οι συνάδερφοι ξέρουν για ποιο πράγμα μιλάω και ας έχουν σωπάσει πια. Η διαπλοκή διαδραματιζόταν στους τίτλους που κρέμονταν στα περίπτερα.
 Για να επιστρέψω, όμως, στο κυρίως θέμα θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι προκειμένου να επιβιώσει η ΙΜΑΚΟ προσέφερα τα τελευταία τέσσερα χρόνια όλη την ακίνητη και κινητή περιουσία μου ακόμα και αυτή που αποκτήθηκε πριν καν ιδρύσω την ΙΜΑΚΟ. Μιλάω για 32 χρόνια δουλειάς, τα οποία εκποιήθηκαν είτε με χρέη σε τράπεζες με αντίτιμο την ακίνητη περιουσία, είτε με απ' ευθείας καταθέσεις οχι μόνο δικές μου αλλά και συγγενικών μου προσώπων. Νομίζω ότι λίγοι επιχειρηματίες σε αυτό τον τόπο μπορούν να ισχυριστούν το ίδιο. Ότι δηλαδή έβαλαν ό,τι είχαν και δεν είχαν για να ζήσει το μαγαζί τους. Τα λέω όλα αυτά επειδή εσχάτως διαβάζω «τέρατα» και διαπιστώνω έναν αδιανόητο κανιβαλισμό εις βάρους μου. Καλώ τον οποιονδήποτε να του παρέχω οποιαδήποτε διευκόλυνση να διαπιστώσει το αληθές των λεγομένων μου. Ας έρθει ακόμα και ο ανώνυμος κομπλεξικός ενός blog που στο βωμό της ανέξοδης λασπολογίας ικανοποιεί τα πιο άγρια ένστικτά του.
Η οικονομική πολιτική που ακολουθησαν τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), τα τελευταία χρόνια, διέλυσαν την οικονομική ζωή της Ελλάδας πνίγοντας τα εισοδήματα των μικρομεσαίων στρωμάτων. Αποτέλεσμα; Οδήγησαν τον Τύπο όχι απλώς σε κρίση αλλά σε κραχ, σαν και αυτό της Αμερικής της δεκαετίας του '30. Μάλιστα θαυμάζω τους συναδέρφους και ανταγωνιστές μου που κρατιούνται ακόμα ζωντανοί, αλλά είμαι περίεργος να δω για πόσο θα αντέξουν τελικά. Το λέω με πλήρη επίγνωση των ευθυνών μου. Διότι, είχαμε παράλογους, απίστευτους για τους κανονικούς εργαζόμενους μισθούς και τεράστιο προσωπικό για αυτό που μπορούσαμε να παράγουμε. Ναι, ήταν μια φούσκα. Έχετε δίκιο. Η έκρηξη των media στη δεκαετία του '90 οδήγησε σε σχιζοφρενικά κόστη όλους μας. Η ΙΜΑΚΟ έφτασε να έχει 550 υπαλλήλους και μισθολόγιο 15 εκ. ευρώ το χρόνο! Και μιλάμε για μια μικρομεσαία εταιρεία...
 Αποδείχθηκε τελικά ότι η πραγματικότητα ήταν πιο σκληρή. Με το που έσκασε η κρίση το πρώτο πράγμα που έκοψε κάθε επιχείρηση ήταν η διαφήμιση ενώ πολλοί συμπατριώτες μας έκοψαν τα περιοδικά γιατί τα δύο και τα τρία ευρώ κατέληξαν να είναι πολυτέλεια. Φυσικά είχαμε και εμείς ευθύνες. Ως ύλη μιλάω...
Παρόλα αυτά αισθάνομαι πραγματικά περήφανος που διέθεσα ότι είχα και δεν είχα για την επιβίωση της ΙΜΑΚΟ. Πολλοί μου έλεγαν ότι είμαι μαλάκας αλλά προτίμησα να ακολουθήσω αυτούς που μου έλεγαν βάλ' τα όλα, κέρδισε χρόνο όλα μπορεί να γυρίσουν. Δεν γύρισε τίποτα. Αντιθέτως το 2012 ξεκίνησε με εισπράξεις που δεν έφταναν ούτε στο 15% των εισπράξεων του 2009! Και δεν ήταν μόνο αυτό. Στην ΙΜΑΚΟ οφείλονται από πελάτες 7-8 εκ. ευρώ. Από ανθρώπους που δεν πλήρωσαν όσα όφειλαν, ποσό περίπου ίσο με αυτό που οφείλει σήμερα η ΙΜΑΚΟ στους πελάτες της. Ουδείς φυσικά ασχολήθηκε με αυτούς που μας εβαλαν τα φέσια γιατί προφανώς τα ονόματά τους δεν πουλούσαν στον Τύπο. Έτσι γίνεται πάντα. Ο γνωστός μαλάκας την πληρώνει. Οι ανώνυμοι αναφέρονται ως οι «καημένοι» που τους έπληξε η κρίση.
Επίσης, μεγάλη κουβέντα γίνεται για το αν το τέλος της ΙΜΑΚΟ οφείλεται στο τέλος του «lifestyle». Πολύ διασκεδαστικό το βρίσκω. Αν η Ελευθεροτυπία, το ALTER, ο «Κόσμος του Επενδυτή» και δεν ξέρω εγώ τι άλλο που προηγήθηκε ήταν lifestyle, τότε είμαι πολύ χαρούμενος για την επιρροή που είχα. Δυστυχώς όμως αυτά είναι γελοιότητες κάποιων κομπλεξικών ανθρώπων οι οποίοι δεν ενδιαφέρθηκαν για το lifestyle που οι ίδιοι ζούσαν, αλλά αντιθέτως ενδιαφέρθηκαν για τον μαλάκα, τον παλιάνθρωπο «βλάχο» που ήρθε από το Βόλο και έφτιαξε ξαφνικά συγκρότημα Τύπου. Με τρώει το χέρι μου, αλλά δεν θα γράψω για το ποιοι έχουν Porsche και τις κυκλοφορούν. Ή τέλος πάντων ποιοι σας δουλεύουν ψιλό γαζί με πρόσκαιρες ηθικολογίες. Το σίγουρο είναι ότι το δαιμονοποημένο «lifestyle» δεν μπορούσε να συμμετάσχει στη διπλοκή. Άντε το πολύ, πολύ να είχε πρώτο τραπέζι πίστα σε καμιά Βίσση και κανένα Ρουβά και να μην πλήρωνε τίποτα στο τέλος. Κι αυτό γιατί είτε το χάριζε ο καλλιτέχνης, είτε ο μαγαζάτορας που διαφημιζόταν δωρεάν στα έντυπα του εκάστοτε εκδότη. Δεν κάνει πολύ φθηνό για διαπλοκή; Βέβαια παρότι δημιούργησα τέσσερις ραδιοφωνικούς σταθμούς που παίζουν από βαριά λαϊκά μέχρι hip hop, συν, αν θυμάμαι καλά, 16 περιοδικά σαν και αυτά που έχει ο Λαμπράκης, ο Μπόμπολας, ο Λυμπέρης ή ο Φιλιππόπουλο, στο τέλος της μέρας ο υπεύθυνος της κατάστασης είμαι εγώ. Τι να πω. Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Νιονιό εννοώ...
Τον τελευταίο καιρό προσπάθησαν να εκποιήσω όσο, όσο -μέσα στην ανάγκη και την κρίση- περουσιακά στοιχεία στα οποία ο νόμος μου επέβαλλε να πληρώσω το αντίτιμο απ' ευθείας στους εργαζομένους. Δαπάνησα εκατοντάδες ώρες για να κλείσω συμφωνίες έτσι ώστε να καλυφθεί το προσωπικό -όλοι αυτοί που δούλεψα μαζί τους. Όχι μόνο με αποζημιώσεις, αλλά και με νέες δουλειές, νέες θέσεις εργασίας σε άλλα γκρουπ. Έχουν ήδη γραφτεί στον Τύπο τα περισσότερα. Δυστυχώς τα «κοράκια» πρόλαβαν δικαστικά να ανασχέσουν αυτές τις αποφάσεις. Έφτασαν στο σημείο να μπουκάρουν για να πάρουν ότι υπήρχε κινητό και ακίνητο μέσα στο μαγαζί αγνοώντας στην πραγματικότητα ότι οποιαδήποτε εκποίηση περουσιακού στοιχείου της ΙΜΑΚΟ έπρεπε να πάει στους εργαζομένους και αν περίσσευε κάτι σε άλλους μιας και έχω ικανοποιήσει πλήρως τις υποχρεώσεις της ΙΜΑΚΟ προς το δημόσιο.
Αυτό που έχω να δηλώσω πια είναι ότι, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση μέσα στην περιδίνηση της κρίσης, κατά βάση αισθάνομαι υπεύθυνος μόνο στους συνεργάτες μου. Τους ανθρώπους που δούλεψαν για να κρατήσουν την εταιρεία ζωντανή. Σε αυτούς που συμπαράσταθηκαν στις δυσκολότερες στιγμές της ΙΜΑΚΟ και έδωσαν ότι μπορούσαν για να μείνει το μαγαζί ανοιχτό. Οι εταρείες Τύπου στηρίζονται στους ανθρώπους τους, όχι αναγκαστικά σε όλους αλλά στους περισσότερους από αυτούς. Έστω κι αν η ΙΜΑΚΟ, όπως και εγώ προσωπικά, έχει πέσει ουκ ολίγες φορές θύμα «συνεργατών» που επωφελήθηκαν τα μέγιστα -για να το πω ευγενικά. Όμως ακόμα και αυτό είναι αποκελιστικά δική μου ευθύνη. Δική μου αποτυχία. Το να θέλεις να είσαι δημιουργικός δεν σου επιτρέπει σε καμία περίπτωση σαν επιχειρηματία να αγνοήσεις το καθημερινό οικονομικό γίγνεσθαι. Ας πούμε οι φωτογραφήσεις που κόστιζαν 3,5 εκ. ευρώ το χρόνο κοστίζουν σήμερα 500.000 ευρώ! Δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν για αυτό. Κανέναν πέρα από τον εαυτό μου. Πιστεύω ότι έκανα μια σειρά «ανακαλύψεων» που βοήθησαν πολύ κόσμο να μπει σε αυτή τη δουλειά, όμως, σε καμιά περίπτωση και δεν ζητάω από κανέναν να με συγχωρήσει για το ότι οικονομικά δεν τα κατάφερα, έστω κι αν η κρίση την οποία ζούμε θα φέρει σε αδιέξοδο το 70% των media στη χώρα μας.
Εκείνο που θέλω να πω για να κλείσω αυτό το κείμενο είναι ότι θέλω να προσφέρω στους εργαζομένους οποιονδήποτε τίτλο περιοδικού μπορεί να πωληθεί και οποιοδήποτε κινητό ή ακίνητο στοιχείο το οποίο μπορεί να τους αποφέρει αποζήμιωση για όλα όσα έχουν προσφέρει στην εταιρεία. Επίσης δηλώνω σε οποιοδήποτε τσογλάνι ισχυρίζεται ότι έχω λογαριασμούς στο εξωτερικό να το ψάξει, να το καταγγείλει και να το αναφέρει. Θα τον βοηθήσω να βρει την αλήθεια. Κουράστηκα να ακούω ψέματα και ασυναρτησίες.
Εγώ φαλήρισα προσωπικά. Δεν μου ανήκει τίποτα από αυτά που έχτισα έπειτα από 32 χρόνια δουλειάς. Ούτε σπίτια (ναι, μου τα παίρνουν), ούτε χρήματα. Δεν ψάχνω για κατανόηση γιατί ο Τύπος στην Ελλάδα έχει καταλήξει να είναι ανθρωποφαγικός. Αυτοί που χρωστάνε έξι μήνες στους εργαζομένους καταγγέλουν αυτούς που χρωστάνε τρεις. Δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα άλλο πέρα από το ότι λυπάμαι για το ότι δεν έχω καταφέρει μαζί με τα άλλα να ξεπληρώσω τους ανθρώπους που δούλευαν για μένα και πιστεύω ότι τα περουσιακά στοιχεία της εταρείας περισσεύουν για να γίνει αυτό. Δεν το χρωστάω μόνο σε αυτούς, αλλά και σε εμένα. Γιατί έμαθα ένα πράγμα από τον μακαρίτη τον πατέρα μου. Να είμαι αξιοπρεπής ακόμα και όταν όλοι θέλουν να με φάνε ζωντανό. Στη μνήμη του θα το παλέψω μέχρι τέλους.
Λένε συνήθως ότι δεν έχει σημασία αν πέσεις, σημασία έχει να μπορείς να ξανασηκωθείς. Ξέρω ότι αυτή είναι μια ωραία φράση, αλλά κομματάκι δύσκολη στην εφαρμογή της, ιδιαίτερα όταν ζεις σε καθεστώς κλινικής κατάθλιψης επί 12 μήνες. Όμως, αυτό είναι που θέλω να κάνω αυτή τη στιγμή αποζημιώνοντας όσους χάνουν από εμένα -χωρίς να σκέφτομαι αυτούς που μου έχουν κάνει τη ζημιά. Πλέον η μόνη δουλειά που έχω είναι αυτή της τηλεόρασης. Πριν βγω στον αέρα εδώ και 11 μήνες χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο μέσα στο καμαρίνι και μετά βγαίνω έξω χαζογελώντας. Κάποιοι το εκλαμβάνουν ως σταρχιδισμό. Δεν έχουν ιδέα τι νιώθω. Βλέπω μάλιστα ότι θέλουν να μου κόψουν και αυτή τη δουλειά, το μοναδικό πλέον εισόδημα για την οικογένεια και τα παιδιά μου. Αγνοούν ότι τα έσοδα από τις εκπομπές μου στον ALPHA πήγαν όλα στην ΙΜΑΚΟ. Ελέγξιμο και αυτό για όποιον θέλει.
Όμως, δεν μου αρέσει καθόλου αυτό το συγκινησιακό, κλαψομούνικο στυλ που θα έλεγαν και τα φιλαράκια μου. Δεν μου πάει και δεν το έκανα ποτέ. Ξέρω θα ταλαιπωρηθώ για πολλά χρόνια, αλλά κάπου εδώ θα χρησιμοποιήσω τη χολιγουντιανή ατάκα ενός «λαϊκού» τύπου. «I'll be back» έλεγε ο Άρνι, το ίδιο λέω και γω. Έτσι θέλω να πιστεύω. Μόνο που πια δεν θα είμαι τόσο αφελής...
Υ.Γ1: Για τον μαλάκα που έγραφε ότι έχω Bentley (σιγά μην έχω και ιδιωτικό αεροπλάνο), τι να πω... Ας έρθει να του τη χαρίσω.
Υ.Γ2: Αν ευχαριστώ κάποιον σε αυτές τις δύσκολες ώρες είναι τη γυναίκα μου που κάθεται σαν βράχος δίπλα μου. Όλοι σου λένε στα κρίσιμα ότι η υγεία μετράει και το να είμαστε καλά. Βέβαια όσοι ήταν στον Τιτανικό είχαν υγεία, τύχη δεν είχαν. Δεν γκρινιάζω, όμως, γιατί η ζωή μου φέρθηκε καλά. Μέχρι σήμερα... Άλλωστε, τι να πω εγώ όταν υπάρχουν πια πολλοί συνάνθρωποί μας που ζουν κάτω από το «μηδέν». Είναι η Ελλάδα του 2012. Κουράγιο...
Υ.Γ3: Πολύ διασκεδάζω με όλους αυτούς που για χρόνια δούλευαν στην ΙΜΑΚΟ, πληρωνόντουσαν πλουσιοπάροχα και φυσικά πριν από την ώρα τους και πλέον στάζουν χολή σε κάθε ευκαιρία. Είναι το καλύτερο μάθημα που μπορώ να πάρω για το μέλλον. Ειλικρινά τους ευχαριστώ.
Υ.Γ4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε